“Bahar rüzgârında söğüt dalları binlerce, on binlerce salınır; altı yüz milyon Çinli, Shun ve Yao'ya dönüştü. Kızıl yağmur gönlünce dalgalara dönüşür; yeşil dağlar bilinçle köprülere dönüşür. Gök beş sıradağa değer, gümüş çapalar iner kalkar; yer üç ırmağa sarsılır, demir kollar savrulur. Veba tanrısına sormak isterim: Nereye gideceksin? Kâğıt kayıklar ve parlak mumlar göğü yakarak sana eşlik eder.”

Bu şiir, salgının yenilgiye uğratılmasından sonraki coşkulu dönüşümü anlatır. İlk bölümdeki ıssız köyler ve hayalet imgelerinin yerini, bahar rüzgârında salınan söğütler ve kitlelerin yüceltilmiş imgesi alır. Şair, altı yüz milyon Çinliyi, Çin mitolojisinin efsanevi erdemli hükümdarları Shun ve Yao'ya benzeterek, halkın neredeyse kutsal bir düzeye yükseldiğini anlatır. Bu, bireysel kahramanlık yerine kitlesel dönüşümü ve halkın kendi kaderini değiştirme gücünü vurgulayan bir yaklaşımdır.

Şiirdeki 'kızıl yağmur' ve 'demir kollar' gibi imgeler, toplumsal emeğin ve devrimin doğa üzerindeki dönüştürücü etkisini anlatır. Sıradan doğa olayları bile halkın iradesiyle anlam kazanır; dağlar köprülere, yağmur dalgalara dönüşür. İnsan emeği, doğayı yeniden biçimlendiren bir güç olarak gösterilir. Bu bakış, dönemin kitlesel kalkınma ve sağlık seferberliği söylemiyle doğrudan ilişkilidir.

Şiirin sonunda veba tanrısına adeta meydan okunur: Artık ona yer yoktur ve törensel bir dille gönderilir. Kâğıt kayıklar ve yakılan mumlar, geleneksel Çin inanışındaki kötü ruhları uzaklaştırma ritüellerini çağrıştırır. Böylece hastalığın yalnızca tıbbi değil, kültürel ve simgesel olarak da toplumdan kovulduğu anlatılır. Şiir, zafer duygusunu ve halkın kolektif gücüne duyulan güveni yüceltir.

Bu şiir, Mao'nun 1 Temmuz 1958'de yayımlanan 'Veba Tanrısına Veda' (Farewell to the God of Plague) başlıklı iki bölümlük şiirinin ikinci bölümüdür. Birinci bölümde salgının yarattığı yıkım anlatılırken, bu bölümde şistozomiyaza karşı verilen mücadelenin zaferle sonuçlanması ve toplumsal dönüşüm kutlanır.