“Tıp eğitimi reforme edilmelidir. Esasında o kadar çok kitap okumaya hiç gerek yoktur. Hua Tuo kaç yıllık bir okul bitirmişti? Ming hanedanından Li Shizhen kaç yıllık bir okul bitirmişti? Tıp eğitiminde lise ya da ortaokul mezunu almaya hiç gerek yok. İlkokulun üst sınıflarını bitiren birinin üç yıl öğrenim görmesi yeterlidir. Asıl olan, pratik içinde öğrenmek ve gelişmektir. Böyle yetişmiş bir hekim kırsala gönderildiğinde, becerisi ne kadar sınırlı olursa olsun, şarlatan hekimlerden ve büyücü hekimlerden yine de daha iyidir; üstelik kırsal kesim onun geçimini de karşılayabilir. Ne kadar çok kitap okursan o kadar aptallaşırsın. Şu andaki muayene ve tedavi yöntemleri kırsal bölgelere hiç uygun değil. Hekim yetiştirme yöntemleri de kentler için; oysa Çin'de 500 milyondan fazla köylü var.”

Bu sözler, sağlık hizmetlerinin kentlerde yoğunlaşmasını eleştiren, kırsal bölgelere öncelik verilmesi gerektiğini savunan bir sağlık politikası çağrısıdır. Mao, tıp eğitiminin uzun yıllar süren kitabi bir eğitimle sınırlı kalmasını reddeder; ona göre hekimlik her şeyden önce sahada, hasta başında ve pratikle öğrenilen bir uğraştır. Tarihten örnekler vererek, ünlü hekimlerin biçimsel diplomadan çok doğrudan gözlem ve deneyimle ustalaştığını ima eder. "Ne kadar çok kitap okursan o kadar aptallaşırsın" ifadesi, kendi başına mutlak bir kitap karşıtlığından çok, halk ihtiyaçlarından kopuk ve soyut bir eğitime yöneltilen sert bir eleştiridir. Mao'ya göre eğitim, toplumsal gerçekliği görmeyi sağlamıyorsa işe yaramaz; bu yüzden kırsal kesimde yaşayan büyük çoğunluğun koşullarına uygun hekim yetiştirmek bir zorunluluktur. Bugünden bakıldığında, bu yaklaşım "yalınayak doktorlar" (kırsal sağlık çalışanları) modelinin zeminini hazırlamış ve temel sağlık hizmetlerinin geniş kitlelere ulaştırılmasında önemli rol oynamıştır. Ancak, kitabi bilginin küçümsenmesi tıp eğitimi standartları açısından tartışmalı sonuçlar doğurmuş, mesleki derinlik ile halk sağlığı öncelikleri arasındaki gerilimi görünür kılmıştır.

Bu direktif, 26 Haziran 1965 tarihinde Mao tarafından sağlık çalışmaları üzerine verilen ve daha sonra 'Kırsal Sağlık Hizmetlerine Dair Direktif' olarak anılan talimatın bir parçasıdır. Dönemin Çin'inde sağlık kaynakları büyük ölçüde büyük kentlerde toplanmış, kırsal nüfusun büyük çoğunluğu ise ciddi bir hekim ve ilaç kıtlığı yaşamaktadır. Mao'nun bu çıkışı, sağlık sisteminin kent merkezli yapısını hedef alır ve kırsal bölgelere öncelik veren bir yönelimin başlangıcı sayılır. Direktifin ardından kısa süre sonra 'yalınayak doktorlar' programı yaygınlaşmıştır.