Garipçe Garipçe Öter

Türküde turnaların ötüşüyle başlayan anlatım, dostun ya da sevgilinin güzelliğine ve ona duyulan özleme yönelir. Ala göz, sürme ve siyah zülüf imgeleri sevilen kişinin görünüşünü canlandırır. Rüzgâr estikçe saçların tel tel oluşu, bu güzelliği hareketli bir görüntüyle aktarır. Gül devşirip “deste deste” dosta armağan yollamak, sevgiyi ve yakınlık kurma isteğini gösterir; sözlükteki anlamıyla deste, bir araya getirilmiş şeylerden oluşan demettir.

Son bölümde anlatıcı, bu “dert”in kendisini alıp almayacağını ve dost yüzünü görmesine izin verilip verilmeyeceğini sorar. Sözlükte dert, üzüntü demektir; burada dosttan ayrı kalmanın verdiği özleme eşlik eder. Turnaların sesi, sevilenin güzelliği ve gönderilen güller, kavuşma arzusunu öne çıkarır. Türkünün ana duygusu, dost yüzünü görmeyi bekleyen kişinin içten özlemidir.