İyi ki İçinde Değilmiş

Nasreddin Hoca, bir gece, ay ışığında, bahçede iri yarı bir kimsenin ellerini gerip durduğunu görür. Hırsız sanır. Hemen karısını uyandırır: – Yahu, çabuk ol, şu benim okumu, yayımı getir! der. Hemen oku yaya sağlamca yerleştirip hızla savurur. Adamın tam göbeğinden oku yediğini görür. O koca heykel, bir anda sarsılıp yere yuvarlanır. Hoca, kapıyı sağlamca kapatıp yatar. Gün doğmadan bahçeye çıkıp baktığında gece vurduğu şeyin kendi kaftanı olduğunu görür. Meğer gündüzün karısı yıkayıp sabaha kadar kurusun diye ipe sermiş. Göbeği hizasından kaftana büyük bir delik açıldığını gören Hoca, Allah'a şükretmeye başlar. Karısı bu şükrün sebebini sorunca Hoca cevap verir: – Karıcığım, görmüyor musun, ok nereden delip nereden çıkmış? Ya ben içinde olsaydım; ne olurdu halim benim.