Der medh-i Sultân Mahmûd

Saçdı zemîne çün yine ebr-i bahâr âb Kıldı cihân yüzini yine sebzezâr âb Hengâm-ı güldurur yine seyr eyle gülşeni Her gûşe sebzezârdurur her kenâr âb Bu dem çemen arûsını meşşâta-i sabâ Hoş zeyn itdi old'ana âyînedâr âb Nergis çemende tan mıdur iderse âba meyl Kaçan ki uyhudan tura ister humâr âb Dîvâne gibi taş ile göğsin döğüp yürür Yüz üzre her cevânibe leyl ü nehâr âb Genc-i nihân idi sanasın künc-i hâkde İtdi bu demde kendüzini âşikâr âb Ey dil bu mevsim içre olan teşne-dillere Şâh-ı cihânun ebr-i kef'eyler nisâr âb Sultân-ı dehr Hazret-i Mahmûd Han k'anun Cûdı bulutlarından olur her diyâr âb Bir şehriyârdur o ki a'dâsı def'içün Gün yokdurur ki yapmaya taşdan hisâr âb Gûş itse dürr-i lafzunı ey pâdişâh-ı asr Olurdı şermden güher-i şâhvâr âb Ebr-i adâletün çü sakâdur ne gam eğer Bostân-ı dehre virmez ise rûzigâr âb Sular habâbdan başına tâc urup gezer Ahdünde nola olsa Şehâ tâcdâr âb Sen bir nihâl-i serv-i revân mislisin k'ider Yüz sürmek ile ayağuna iftihâr âb Yaş akduğınca gözden ider nâleler gönül Dolabı inledür nitekim zâr zâr âb Lûtfun suyıyla kanda bir olur Şehâ ki çün Âb-ı Hayâta benzemez olsa hezâr âb Görsen ne sîmberleri uryân idüp kocar Tapunda yüz bulalıdan âyîne-vâr âb Mihr-i ruhun hayâli gözüm yaşın itdi germ Bildüm ki günden olur imiş tâbdar âb Hat dâire çekerse ruhun üzre vechi var Rûz-ı bahârd'olmaz inen bî-gubâr âb Berkını görse tîğ-i cihângîrünün senün Olurdı âfitâb gibi şermsâr âb Rûz-ı masâf şu'le-i tîğun ki berk ura A'dâ sanur ki toldı yemîn ü yesâr âb Şevk-ı ruhunla sîneye sığmaz bu dil Şehâ Tolar bahârda nitekim cûybâr âb Oldı Necâtî hâk işiğünde nice bir Ebr-i kefünden içmeye ey şehriyâr âb Bir bülbülem ki gülşen-i medhün suvarmağa İtdi revân kelâmumı Perverdigâr âb Nice ki ola bâd bu hâk ile hem-nefes Nice ki nâr ile bile eyler karâr âb Hüsnün bahârı tâze vü ter bî-hazân olup Aks-i ruhunla her dem ola lâlezâr âb