Elhan-ı Şita

Bir beyaz lerze, bir dumanlı uçuş; Eşini gâib eyleyen bir kuş gibi kar Geçen eyyâm-ı nevbaharı arar... Ey kulûbun sürûd-ı şeydâsı Ey kebûterlerin neşideleri, O baharın bu işte ferdâsı: Kapladı bir derin sükûta yeri karlar Ki hamûşâne dem-be-dem ağlar Ey uçarken düşüp ölen kelebek Bir beyaz rîşe-i cenâh-ı melek gibi kar Seni solgun hadîkalarda arar; Sen açarken çiçekler üstünde Ufacık bir çiçekli yelpaze, Na'şın üstünde şimdi ey mürde Başladı parça parça pervâze karlar Ki semâdan düşer, düşer ağlar! Uçtunuz, gittiniz siz ey kuşlar; Küçücük, ser-sefîd baykuşlar gibi kar Sizi dallarda lânelerde arar. Gittiniz, gittiniz siz ey mürgân, Şimdi boş kaldı ser-te-ser yuvalar; Yuvalarda yetim-i bî-efgan! Son kalan mai tüyleri kovalar karlar Ki havada uçar uçar ağlar! Destinde ey semâ-yı şitâ tüdü tüdedir Berg-i semen cenâh-ı kebûter, sehâb-ı ter... Dök ey semâ-revân-ı tabiat gunûdedir:- Hâk-i siyâhın sâfi şükûfeler! Her şâhsaâr şimdi ne yaprak, ne bir çiçek! Bir tûde-i zılâl ü siyeh-reng ü nâ-ümid... Ey dest-i âsmân-ı şitâ, durma, durma çok Her şâhsârın üstüne bir sütre-i sefîd! Göklerden emeller gibi rizân oluyor kar, Her sûda hayalim gibi pûyân oluyor kar Bir bâd-ı hamûşun per-i sâfında uyuklar Tarzında durur bir aralık, sonra uçarlar. Soldan sağa, sağdan sola lerzân ü girizân Gâh uçmada tüyler gibi, gâh olmada rizân, Karlar... bütün elhânı mezâmir-i sükûtun Karlar... bütün ezhârı riyâz-ı melekûtun Dök ey hâk-i siyan üstüne, ey dest-i semâ dök, Ey dest-i semâ, dest-i kerem. dest-i şitâ dök: Ezhâr-ı baharın yerine berf-i sefidi Elhân-ı tuyûrun yerine samt-ı ümîdi!