Elvâh-ı Tabiat'ten

Şiirde konuşan âşık, sevgilinin uyku ile uyanıklık arasındaki hâlini ve kendisine yaklaşmasını düşsel, duyusal imgelerle anlatır. “Hâb” uyku, “kâkül” alna düşen perçem, “amma” ise “ama” demektir. Sevgilinin yüzü, saçları ve bakışı âşığın dikkatini toplar; saçların gölgesi ve gözlerdeki ışık, güzellik tasvirini belirginleştirir.

Âşığın ahıyla saçların açılıp ayrılması ve ışıklı bakışın can evine süzülmesi, sevilen kişinin etkisini iç dünyasında duyduğunu anlatır. Onu “bir lahza” (çok kısa bir an) aşkın sarhoşluğu içinde bırakan bu yakınlık, sevgilinin nazıyla kesilir: sevgili saçlarını omzuna atıp uzaklaşır. Sonunda âşığın gözünde yalnız onun hayali kalır. Şiirin ana duygusu hayranlıkla birleşen özlem; temel düşüncesi ise güzelliğin kısa bir karşılaşmada bile derin iz bırakabilmesidir.