Güzelsin

Şiirde konuşan kişi, sevdiği insanın güzelliğini hayranlıkla anlatır. “Güzelsin” sözünün tekrar edilmesi, bu hayranlığı şiirin merkezine taşır. Anlatıcı, “ben bütün hûbâna küsmüşken seni sevdim” diyerek başka güzellere gönlünü kapattığı bir sırada sevgilisine bağlandığını söyler; onun sevgisi, dünyaya karşı duyduğu kırgınlığı da değiştirir.

Sevgilinin yüzü ve bakışı; güneş, ay, şafak ve gül imgeleriyle betimlenir. Şems güneş, çehre yüz, tebessüm gülümseme demektir. Bu benzetmeler, sevgilinin güzelliğini parlak, aydınlık ve canlı gösterir. Cennet, huri ve firdevs gibi dinî ve tasavvufi çağrışımlı sözcükler de şiirde sevgiliyi yücelten, ideal güzelliği anlatan imgeler olarak kullanılır; şiir bunlarla bir inanç açıklaması yapmaz.

Anlatıcı, sevgilinin güzelliğinin yalnız görünüşte kalmadığını, ruhunda da etkili olduğunu belirtir. “Aşkın müebbettir” sözüyle bu sevginin kalıcı olduğunu vurgular; kendisi ölse bile sevgilinin güzelliğinin değerini yitirmeyeceğini söyler. Sevgilinin yüzündeki mahzunluk ve tebessüm, şiirde güzellikle birlikte anılan duygusal ayrıntılardır.

Son bölümde sevgili, şairin düşüncesindeki yüce bir hayale ve aydınlık bir gül bahçesine benzetilir. “Hâsılı” kısacası, “yâr” sevgili anlamındadır. Şiirin ana duygusu, sevgiliye duyulan aşk ve hayranlıktır; temel düşüncesi ise bu güzelliğin anlatıcının gönlünde derin ve kalıcı bir iz bıraktığıdır.