Hâb-ı Seherî

Hâb-ı Seherî Süzülmede sarışın bir ziyâ-yı rûh nevâz Latîf perdelerinden lâtif hâbgehin; Sanırsın olmada her gûşesinde şa'şa'asâz Eşîa-i keremi mâderâne bir nigehin, Sevimli nazraları bir sabî-i bî-günehin! Bu âşiyân-ı muhabbet, bu hacle-i âmâl Miyânesinde yatar tâir-i cemâl gibi Melek-lîkâ, sarışın bir perî-i bî emsâl Ki bir gögüste uzanmış safâ-yı bâl gibi, Derin derin uyur âsûde bir hayâl gibi Alır zilâline rûy-ı hayatperverini Şakaklarından inen gîsûvân-ı cân perver Hîcâb-ı çeşminin altında mâî gözlerini Görüce belli belirsiz gönül kıyas eyler: Rakîk bir tülün altında mâî sünbüller Olurdı mirvahazen rûyine ziyâ-yı seher; Görünce gonce dehânında safvet-i ısbâh. Gören bu levhâ-i ismetpenâhı zan eyler: Tutuşmuş el ele gelmiş sepîdedem ervâh Olur kenâr-ı firâşında zevkyâb-ı revâh! Bu zevk ile anı elhân-ı bîmidâd uyutur; Firaş-ı rûhudur en âremîde hissiyât; Bu hâb içinde dil elbette derdini unutur; Bu hâb içinde gelir sem'a şüphesiz nagamât; Nolurdı âh, geçeydi bu hâb içinde hayât! Vücudunun görünen kısmını nazarlardan Esirgiyor gibi bir tatlı, sâde reng hayâ Gelir o yattıgı penbe, hafif bisterden! Bu penbelik ile arz-ı vücûd ider gûyâ Revân-ı pâkini i'zâz iden güzel rü'yâ. Nedir bu nâimenin gördügü güzel rüyâ? Dü-çeşm-i bestesinin gördügü nedir acaba? Zaman, zaman niçin olmakat ibtisâm nümâ? Yumunca çeşmi- dil âşubunı o mihr-i bahâ Görür mi âşık-ı şeb zindedârını âyâ? Muhabbetinle senin ey perî-i hâbide! Sabaha dek gözüme girmez oldı uyku benim! Seni görince seher vakti hâl-i metsîde Dedim: uyur mu aceb derd-i kalb-i pür hazinem Anın gibi eger ola benimde bir sevenim? Cenâb Şehabeddin