Riyâh-ı Leyâl

Riyâh-ı Leyâl[1] Ey gizli kebûterlerin âheste sürûdu, Ey mirvaha-i lâne-i mürgân Ey bâd-ı hırâmân Âfâka inince gecenin sütre-i dûdu Başlarsın ufuktan seyelâna Bâlîn-i cihâna Ol dem ki olur, ey tarabâmûz-ı hayâlât Bir nây-ı zümürrüd gibi nâlân Destinde nihâlân.. Ol dem ki olur dest-i bilûrunda semâvât Bir çeng-i dilâvîz-i müzehheb; Bir ûd-ı mükevkeb.. Ol dem getir ondan bana ey bâd-ı peyemres, Ondan bana sen gizlice bir ses, Ey bâd-ı peyemres, Ol dem getir ondan bana sen gizlice bir ses; Ol dem götür ey bâd-ı şebangâh, Benden ona bir âh!.. Bir ninni ile rûh-ı leyâli uyutursun; Ervâha eder dâvet o ninni Bir hâb-ı mugannî! Bir hâb-ı mugannî ile ruhu avutursun; Bir hâb-ı mugannîde gönüller Rü'yâları dinler! Ey bâd-ı mugannî ki hadâikte verirsin Her nagmeye, her saza muâdil Yapraklara bir dil.. Ey bâd-ı muattar ki semâdan getirirsin Her zühreye bir nâme-i hoşbû Bir bûse-i dilcû Bir ses getir ondan bana ey bâd-ı peyemres, Ondan bana bir ses!.. Ey bâd-ı peyemres getir ondan bana bir ses; Yahut götür, ey bâd-ı şebangâh Benden ona bir âh!.. Ey dagların en sâf ü tabiî nakarâtı, Tekrîr-i sürûdunla agaçlar Cûlar gibi çaglar! Daglarda akan çeşmelerin hoş nagamâtı Eyler seni, ey bâd-ı tabiat, Dagdan daga davet! Ey zemzeme-i fermâ-yı serâheng-i sahârî Her sudan edersin dil ü câne Îsâl-i terâne! Senden alır elhânını ebhâr ü mecâri; Her sahile bir neş'e verirsin, Bir ses getirirsin.. Bir ses getir ondan bana ey bâd-ı peyemres Bir şeb getir ey bâd-ı peyemres Ondan bana bir ses!.. Ey bâd-ı peyemres getir ondan bana bir ses; Yahut götür, ey bâd-i şebangâh, Benden ona bir âh!.. Mizmâr-ı serâdan gelen âsûde nevâlar, Cûlardaki sâzende hayâlât Daglardaki esvât, Ebhâr ü sevâhildeki bîhûde sadâlar Vermez dil-i şebhîzime ârâm; Etmez beni hoşkâm! Ben neyleyim elhân-ı yekâheng-i cihânı?.. Ey lâne-i seyyâl-i mezâhir, Ey bâd-ı meşâcir, Anlat bana bir dildeki âheng-i nihânı; Gönder bana bir zemzeme-i sâf, Bir nagme-i şeffaf... Bir ses getir ondan bana ey bâd-ı peyemres, Bir şeb getir ey bâd-ı peyemres, Ondan bana bir ses, Ey bâd-i peyemres getir ondan bana bir ses; Yahut götür ey bâd-ı şebangâh, Benden ona bir âh!.. Cenab Şahabeddin