“Dost, iki bedende barınan tek bir ruhtur.”

Bu söz, Aristoteles'in dostluk anlayışının en bilinen özetlerinden biridir. İki ayrı beden içinde yaşayan tek bir ruh imgesi, dostların düşünce, duygu ve amaç bakımından nasıl derin bir birlik kurabileceğini anlatır. Burada dostluk yalnızca hoşça vakit geçirmek ya da çıkar birliği değil; kişinin kendisini bir başkasında bulması, onu kendi varlığının bir uzantısı gibi görmesidir. Aristoteles, Nikomakhos'a Etik'te dostu ikinci bir ben olarak tanımladığı için bu imge onun düşüncesiyle uyumludur.

Sözün arka planındaki felsefi düşünce şudur: İnsan, tek başına eksik kalan bir varlıktır. Mutlu ve erdemli bir yaşam, başkalarıyla kurulan derin bağlar sayesinde tamamlanır. Dostluk, kişinin kendisini ahlaki bakımdan geliştirmesine, düşüncelerini sınamasına ve duygusal bakımdan doymasına olanak tanır. İki bedende tek ruh olma durumu, bu sürecin en üst noktasını temsil eder. Bazen bu sözün Aristoteles'ten ziyade daha sonraki yazarlar tarafından derlenen bir ifade olduğu da belirtilir; ancak düşünce özü, filozofun dostluk kuramına aittir.

Bugün için bu söz, derin dostluğun insan hayatındaki yerini güçlü biçimde özetler. Gerçek dostluk, yalnızca sosyalleşmek ya da yalnızlığı gidermek değil; paylaşılan bir ruhsal ortaklık yaratmaktır. Bu, günümüzün hızlı ve yüzeysel ilişkiler dünyasında, insanın kendisini tanıyan ve tamamlayan biriyle kurduğu bağın ne kadar değerli olduğunu hatırlatır.

Bu söz, Diogenes Laertios'un Ünlü Filozofların Yaşamları ve Görüşleri adlı eserinde anekdot olarak aktarılmıştır. Aristoteles'in dostluk görüşü, onun Nikomakhos'a Etik adlı eserinde geniş biçimde işlenir. Ancak sözün birebir orijinal metinlerden mi yoksa sonraki aktarımlardan mı alındığı tam olarak kesin değildir; Diogenes Laertios'un eseri, bu tür özlü sözleri filozofların biyografileri içinde aktarma geleneğine dayanır.