“Öyleyse her eylem şu yedi nedenden birine ya da ötekine bağlı olmalıdır: rastlantı, doğa, zorlama, alışkanlık, akıl yürütme, öfke ya da iştah.”

Aristoteles bu sözünde insan eylemlerinin ardındaki temel nedenleri yedi başlık altında toplar. Ona göre bir insanın yaptığı her şey, bu yedi kaynaktan en az birine dayanır: beklenmedik bir rastlantı, kişinin doğal yapısı, dışsal bir zorlama, kazanılmış bir alışkanlık, bilinçli bir akıl yürütme, anlık bir öfke ya da bedensel bir istek. Bu sınıflandırma, filozofun nedensellik anlayışını insan davranışlarına uyguladığı tipik bir çözümlemedir.

Aristoteles'in bu ayrımı, insan davranışını açıklarken hem akılcı hem de akıl dışı etkenleri aynı çerçevede ele alması bakımından önemlidir. Akıl yürütme ve alışkanlık, insanın bilinçli ve eğitimle geliştirdiği yönünü temsil ederken; öfke ve iştah, daha çok duygusal ve bedensel itkilerle ilgilidir. Rastlantı ve doğa ise kişinin denetimi dışındaki koşulları ifade eder.

Sözün günümüz okuruna söylediği şey, bir eylemi yargılamadan önce onun hangi nedenle ortaya çıktığını sormanın değeridir. Bir davranışı anlamak, onu yalnızca iyi ya da kötü diye etiketlemekten daha derin bir bakış gerektirir. Bu yaklaşım, hem kişisel ilişkilerde hem de toplumsal olayları değerlendirirken aceleci yargılardan kaçınmayı öğütleyen bir düşünme biçimi olarak okunabilir.

Söz, Aristoteles'in Retorik adlı eserinin birinci kitabında (1369a.5) yer alır. Retorik, ikna sanatını konu alan eserdir; Aristoteles burada insan eylemlerinin nedenlerini sınıflandırarak hatibin dinleyicisini anlamasına ve ikna edici konuşma yapmasına yardımcı olmayı amaçlar. Yedi nedenli bu sınıflandırma, eserin eylem ve irade üzerine bölümünde, insan davranışlarının hangi saiklerle meydana geldiğini göstermek için kullanılır.