“Çünkü bizim zamanımızda imparator Roma şehrine geldi: orada imparatorun tapınağı var, orada bir balıkçının mezarı var. Böylece dindar ve Hristiyan imparator, Rab'den kurtuluş dilemek için imparatorun gururlu tapınağına gitmedi, balıkçının mezarına gitti; burada alçakgönüllü biri olarak balıkçının kendisini örnek aldı; öyle ki, kendisine bakılınca gururlu bir imparatorun hak edemeyeceği bir şeyi Rab'den elde etti.”

Augustinus bu sözünde Hristiyanlığın Roma İmparatorluğu'ndaki yükselişini çarpıcı bir karşıtlıkla anlatır. Bir yanda dünyevi gücün simgesi olan imparator ve onun görkemli tapınağı, diğer yanda sıradan bir balıkçı olan Petrus'un mütevazı mezarı vardır. İmparatorun kurtuluş dilemek için kendi adına dikilen görkemli tapınağı değil, bir balıkçının mezarını ziyaret etmesi, dünyevi güç karşısında ruhsal alçakgönüllülüğün üstünlüğünü gösterir.

Buradaki "balıkçı" imgesi, İsa'nın havarisi Petrus'a gönderme yapar. Petrus, İsa tarafından çağrılmadan önce sıradan bir balıkçıydı. Augustinus bu imgeyi kullanarak, Tanrı katında makamın ve gücün değil, alçakgönüllülüğün değer taşıdığını anlatır. İmparatorun mezar başında Petrus'u örnek alması, gücünü bir kenara bırakıp kendini alçaltması anlamına gelir. Bu alçakgönüllülük sayesinde imparator, gururlu bir yönetici olarak asla elde edemeyeceği bir lütfa kavuşur.

Söz, siyasi otorite ile dini otorite arasındaki ilişkiyi de ima eder. Dünyevi yöneticiler ne kadar güçlü olursa olsun, kurtuluş söz konusu olduğunda alçakgönüllülüğe ve imana muhtaçtır. Augustinus'un bu anlatımı, kendi döneminde Hristiyan imparatorların kilise karşısındaki konumunu anlamak açısından da öğreticidir. Bugünün okuru için ise güç, makam ve görkemin yanıltıcılığına, gerçek değerin alçakgönüllülükte yattığına dair evrensel bir hatırlatma sunar.

Bu söz Augustinus'un bir vaazından alınmıştır. Vaazda, Hristiyanlığın Roma İmparatorluğu'nda kazandığı yeni konumu ve imparatorların artık Hristiyan olduğu dönemi ele alır. Augustinus, dönemin Hristiyan imparatorlarının Petrus'un mezarını ziyaret etmesi gibi olayları örnek göstererek, dünyevi güç karşısında ruhsal alçakgönüllülüğün önemini cemaatine anlatmaktadır.