“Öfke bir çöptür, kin ise bir kütük.”

Augustinus bu sözünde öfke ile kini, küçük bir nesne ile büyük ve ağır bir nesne arasındaki fark üzerinden karşılaştırır. Öfke, bir saman çöpü ya da ince bir dal gibi geçici, hafif ve çoğu zaman anlık bir duygudur; insanı bir an için rahatsız eder ama kolayca atılabilir. Kin ise koca bir kütük gibi ağırdır; taşınması zordur, insanın içine yerleşir ve onu uzun süre meşgul eder. Burada asıl uyarı, küçük bir öfkenin büyütülerek kalıcı bir kine dönüşmesinin tehlikesidir.

Bu benzetme, Augustinus'un Hristiyan ahlak anlayışıyla yakından ilişkilidir. Ona göre insan, günlük hayatta öfke duyabilir; bu kaçınılmaz bir insani zaaftır. Ancak öfkeyi içinde tutup büyütmek, onu bağışlamayı reddeden kalıcı bir düşmanlığa çevirmek, ruhu ağır bir yükün altına sokar. Küçük bir çöpü hemen atmak mümkünken, koca bir kütüğü taşımak insanı yorar ve hareketini kısıtlar. Kin de böyledir; insanın ruhsal özgürlüğünü elinden alır.

Bugünün okuru için bu söz, duyguların yönetimi ve affetmenin önemi hakkında sade ama etkili bir hatırlatmadır. Küçük kırgınlıkları zamanında çözmek, onların yerleşik bir düşmanlığa dönüşmesini engellemenin en sağlıklı yoludur.

Augustinus'un vaazlarından alınmıştır. Bir kilise önderi olarak halka hitap ederken, Hristiyan cemaatini günlük ahlaki meselelerde eğitmeyi amaçlamıştır. Bu tür kısa ve çarpıcı benzetmeler, onun vaaz üslubunun tipik özelliğidir; dinleyicilerin kolayca hatırlayabileceği, ahlaki ders çıkarabileceği ifadeler kullanmıştır.