“Ölü bir insan kendisinden ne umabilir? Ölebilmesi kendi elindeydi; yeniden dirilmesi kendi elinde değildir. Günah işlemeyi kendi başımıza hem başarabildik hem de hâlâ başarabiliriz; ama kendi başımıza yeniden ayağa kalkmayı asla başaramayız. Umudumuz yalnızca Tanrı'da olsun. Ona inleyelim, ona güvenelim; bize düşen şey, irademizle çaba göstermektir ki duamızla bunu hak edelim.”

Augustinus bu pasajda insanın acizliği ile Tanrı'nın kurtarıcı gücü arasındaki temel karşıtlığı işler. İnsanın kendi çabasıyla yapabildiği tek şeyin günah işlemek ve ölüme doğru gitmek olduğunu; buna karşılık yeniden dirilmenin, onarılmanın ve kurtuluşun insan gücünü aştığını söyler. Buradaki "yeniden dirilme" hem bedensel dirilişi hem de manevi anlamda günahtan kurtuluşu kapsayan geniş bir imgedir.

Augustinus'a göre kurtuluş, insan ile Tanrı'nın birlikte çalıştığı bir süreçtir; insan iradesiyle çaba gösterir, dua eder ve Tanrı'nın yardımını ister, ama nihai güç Tanrı'nındır. Bu anlayış, onun ilk günah ve lütuf konusundaki düşünceleriyle doğrudan bağlantılıdır: İnsan tabiatı günahla yaralandığı için kendi kendini iyileştiremez; iyileşme Tanrı'nın lütfunun bir armağanı olarak gelir.

Bugünün okuruna bu metin, insan iradesinin sınırları ve umudun kaynağı üzerine bir düşünce sunar. İnsanın kendi hatalarının farkına varması, yardım istemesi ve çaba göstermesi önemlidir; ama Augustinus, her şeyi yalnızca bireysel güce bağlayan bir anlayışın eksik kalacağını, insanın kendinden daha büyük bir umuda ihtiyaç duyduğunu vurgular.

Bu pasaj, Augustinus'un vaazlarından birinden alınmıştır. Dinleyicilere günah, ölüm, diriliş ve lütuf konularını öğretirken, insanın kendi sınırlarını kabul etmesi ve umudunu Tanrı'ya yöneltmesi gerektiğini telkin eder. Vaazlarında sıkça karşılaşılan pastoral üslubu ve tekrarlı, öğretici cümle yapısını yansıtır.