“Öyleyse yoksullara verin: rica ediyorum, öğütlüyorum, buyuruyorum, emrediyorum.”

Augustinus bu sözünde yoksullara yardım etmeyi giderek güçlenen bir dille talep eder. "Rica ediyorum"dan başlayıp "emrediyorum"a yükselen bu sıralama, konunun onun gözünde ne kadar önemli olduğunu gösterir. Yoksullara vermek, basit bir iyilik tavsiyesi değil, dinleyicilerin yerine getirmesi gereken ciddi bir ahlaki ve dini yükümlülüktür.

Bu söz, Augustinus'un Hristiyan toplum anlayışını yansıtır. Ona göre sahip olunan mallar yalnızca kişisel mülk değildir; zenginlik, Tanrı'nın insana emanet ettiği bir kaynaktır ve bu kaynağın ihtiyaç sahipleriyle paylaşılması gerekir. Yoksullara yardım etmek, yalnızca merhamet duygusundan kaynaklanan gönüllü bir davranış değil, aynı zamanda dini bir görevdir. Bu yüzden Augustinus, dinleyicilerine bu konuda gevşeklik göstermemeleri için güçlü bir dil kullanır.

Günümüzde bu söz, sosyal sorumluluk ve paylaşma ahlakı üzerine düşünmek için sade ama güçlü bir örnek sunar. Augustinus'un kademeli ifadesi, bazen iyi bir şeyi yapmak için yalnızca öğüt vermenin yetmediğini, gerektiğinde daha kararlı bir tutum almanın gerekebileceğini de gösterir.

Augustinus'un vaazlarından alınmıştır. Bir piskopos olarak cemaatine seslenirken, yoksullara yardım konusunu sık sık gündeme getirmiştir. Vaazlarında kilise cemaatinin varlıklı üyelerini, mallarını ihtiyaç sahipleriyle paylaşmaya teşvik etmiş ve bu tür güçlü ifadelerle dinleyicileri harekete geçirmeye çalışmıştır.