“Şarkı söylemek, seven kişiye özgüdür.”

Augustinus bu kısa sözüyle müzikle sevgi arasında doğrudan bir bağ kurar. Ona göre şarkı söylemek yalnızca sesin teknik bir kullanımı değil, içten gelen bir sevginin dışavurumudur. Seven insan, sevdiğine duyduğu coşkuyu sıradan sözlerle ifade etmekte yetersiz kalır; bu yüzden söyleyeceğini ezgiye döker. Şarkı, sevginin taşkınlığının doğal bir sonucudur.

Bu düşüncenin kökeninde, Augustinus'un müziğe ve özellikle kilise ilahilerine verdiği önem yatar. O, müziğin insan ruhunu Tanrı'ya yöneltmede güçlü bir araç olduğuna inanırdı. Sevgiyle yükselen bir ezgi, yalnızca duyguları ifade etmekle kalmaz, aynı zamanda dua niteliği kazanır. Seven kişinin şarkısı, akıldan çok kalbin konuşmasıdır.

Söz, günümüzde de müziğin duygusal yaşamla olan ilişkisini anlamak için değerli bir ipucu sunar. Bir şarkının inandırıcı ve etkileyici olması, çoğu zaman onu söyleyenin içindeki sevginin yoğunluğuyla açıklanabilir. Augustinus için müzik, sevginin sessiz kalamadığı noktada ortaya çıkan bir dildir.

Bu söz Augustinus'un vaazlarından alınmıştır. Piskoposluk döneminde cemaatine seslenirken, kilise müziği ve ilahi söylemenin ruhsal anlamı üzerine konuşmuştur. Augustinus, müziğin dua hayatındaki yerini önemser ve inananların Tanrı'ya olan sevgilerini şarkı aracılığıyla ifade etmelerini teşvik ederdi. Söz, onun müzik ve sevgi arasındaki bu ruhsal bağı vurgulayan özlü ifadelerinden biridir.