“Sende sevgi ne kadar artarsa, güzellik de o kadar artar; çünkü sevginin kendisi ruhun güzelliğidir.”

Augustinus bu sözde sevgi ile güzellik arasında doğrudan bir orantı kurar: İnsanda sevgi arttıkça güzellik de artar. Buradaki güzellik, bedensel ya da dışsal bir güzellik değil, ruhun güzelliğidir. Ona göre sevgi (caritas), ruhu güzelleştiren şeyin ta kendisidir; yani sevgi yalnızca güzel bir duygu değil, insanın iç varlığını dönüştüren, ona estetik ve manevi bir değer kazandıran bir güçtür.

Bu söz, Augustinus'un sevgiyi Hristiyan yaşamının merkezine koyan anlayışının kısa bir özetidir. Onun için sevgi, insanın Tanrı'ya ve komşusuna yönelmesini sağlayan temel erdemdir. Sevgi azaldıkça ruh fakirleşir, kararır; arttıkça ruh aydınlanır ve güzelleşir. Bu yüzden güzellik, dışarıdan kazanılan bir süs değil, içerden büyüyen bir niteliktir.

Sözün bugünkü okura söylediği de açıktır: Gerçek güzellik, insanın sevme kapasitesiyle ölçülür. Yüz hatları, kıyafetler ya da statü değil; bir insanın ne kadar içten sevebildiği, onu gerçekten güzel kılar. Bu bakış, güzelliği tüketim ve görünüş üzerinden anlayan çağdaş kültüre karşı sade ama derin bir alternatif sunar.

Bu söz, Augustinus'un Yuhanna'nın Birinci Mektubu üzerine verdiği vaazlardan, dokuzuncu vaazın dokuzuncu paragrafından alınmıştır. Vaazlar yaklaşık 414 yılında verilmiştir. Pasaj, Yuhanna'nın sevgi üzerine öğretisini yorumlarken, sevginin insan ruhundaki dönüştürücü etkisini açıklamak amacıyla söylenmiştir.