“Sevgi, bütün iyi işlerin köküdür.”

Augustinus bu kısa sözüyle sevgiyi yalnızca bir duygu olmaktan çıkarıp bütün iyi eylemlerin kaynağı olarak konumlandırır. Ona göre bir davranışın gerçekten iyi sayılabilmesi için dışta görünen kısmının doğru olması yetmez; o davranışı besleyen içsel kökün de sevgi olması gerekir. Tıpkı bir bitkinin görünen gövdesi ve meyvesinin kökten beslenmesi gibi, iyi işler de görünmeyen bir sevgi kaynağından beslenir.

Burada kullanılan "radix" yani kök imgesi, görünmeyen ama hayati olan bir temeli anlatır. Kök toprağın altında kalır, ancak bitkinin ayakta durmasını ve meyve vermesini sağlayan odur. Augustinus'un teolojik düşüncesinde bu sevgi, öncelikle Tanrı sevgisi ve ondan kaynaklanan komşu sevgisi olarak anlaşılır. İyi işler, bu sevginin dışa vurumudur; sevgi olmadan yapılan işler ise kuru dallar gibi kalır.

Söz, günümüz okuruna da ahlaki eylemlerin motivasyonu üzerine düşünme fırsatı verir. Bir işi yalnızca ödev duygusu, toplumsal beklenti ya da çıkar nedeniyle yapmakla, onu gerçek bir sevgiyle yapmak arasındaki farkı hatırlatır. Augustinus'a göre kalıcı ve sahici iyiliğin anahtarı, eylemlerin arkasındaki sevgidir.

Bu söz Augustinus'un vaazlarından alınmıştır. Kuzey Afrika'da piskoposluk yaptığı dönemde halka seslendiği vaazlarında, Hristiyan yaşamının merkezine sevgiyi koymuş ve cemaatine iyi işlerin kaynağının Tanrı sevgisi olduğunu öğretmiştir. Vaazlar genellikle Kutsal Kitap metinlerinin yorumlanması yoluyla günlük ahlaki meselelere değinir; bu söz de o bağlamda, sevginin erdemli yaşamın temeli olduğunu vurgulamak için söylenmiştir.