“Böcekler bile öfkelerini, dehşetlerini, kıskançlıklarını ve sevgilerini cırlayarak ifade ederler.”

Darwin bu sözüyle duyguları yalnızca insana ya da gelişmiş memelilere özgü bir ayrıcalık olarak görmek yerine, hayvanlar âleminin çok daha geniş bir kesimine, hatta böceklere kadar yayılan bir kapasite olarak değerlendirir. Stridülasyon, özellikle çekirge ve cırcır böceği gibi türlerde vücut parçalarının birbirine sürtülmesiyle çıkarılan sestir. Darwin, bu seslerin yalnızca mekanik bir tepki değil, duygusal durumların dışa vurumu olduğunu öne sürer. Böylece insan ve hayvan duyguları arasındaki sürekliliği vurgular; duygusal ifadenin kökenlerinin evrimsel geçmişte ortak olduğunu ima eder.

Onun bu yaklaşımı, döneminde insan merkezli düşünceye ciddi bir meydan okumaydı. Duyguların yalnızca akıl sahibi varlıklara özgü olduğu yönündeki yaygın kanının aksine Darwin, en küçük canlıların bile iç dünyalarını dışa vuran işaretler sergilediğini savunur. Bu, onun türler arası benzerlikleri anatomik yapılarla sınırlı tutmayıp davranışsal ve duygusal boyuta taşıyan genel evrim anlayışının bir parçasıdır.

Bugün bu düşünce, hayvan davranışları üzerine yapılan araştırmalarda yankısını sürdürmektedir. Modern etoloji ve sinirbilim, böceklerin çeşitli tehdit ve kur yapma davranışlarında duygusal sayılabilecek durumlarla ilişkili sinyaller ürettiğini ortaya koymuştur. Darwin'in sözü bize, duygusal yaşamı yalnızca kendi türümüze özgü saymanın dar bir bakış olduğunu ve doğada duygu ifadesinin köklerini aramanın bilimsel açıdan verimli olduğunu hatırlatır.

Bu söz, Darwin'in 1872'de yayımlanan 'İnsan ve Hayvanlarda Duyguların İfadesi' adlı eserinin on dördüncü bölümünde, 'Sonuç Niteliğindeki Değerlendirmeler ve Özet' başlığı altında yer alır. Kitap, insan ve hayvanlardaki yüz ifadeleri, beden hareketleri ve sesli tepkilerin evrimsel kökenlerini inceler. Darwin, böcekler de dâhil olmak üzere birçok canlının duygusal durumlarını nasıl dışa vurduğunu göstererek, bu ifade biçimlerinin ortak atalardan miras kalmış olabileceğini savunur.