“M. Perrier, yalnızca tek bir gece bir odanın kuru havasına maruz kalmalarının onlar için ölümcül olduğunu buldu. Öte yandan, birkaç büyük solucanı tamamen suya batırılmış hâlde yaklaşık dört ay canlı tuttu.”

Darwin bu pasajda solucanların yaşam koşullarına ilişkin deneysel bir gözlemi aktarır. Toprak altında yaşayan solucanlar için nem hayati önemdedir; derileri aracılığıyla solunum yaptıkları için kuru havaya maruz kaldıklarında hızla kuruyarak ölürler. Buna karşılık, tamamen suya batırılmış hâlde uzun süre hayatta kalabilmeleri, bu canlıların aşırı nemli ortamlara kuraklıktan çok daha iyi dayanabildiğini gösterir.

Bu gözlem, Darwin'in solucanları yalnızca basit toprak canlıları olarak değil, belirli fizyolojik gereksinimleri olan organizmalar olarak incelediğini ortaya koyar. O dönemde solucanların duyuları ve davranışları hakkında yaygın bir bilgi birikimi yoktu; Darwin bu tür deneylerle onların yaşam koşullarına dair sistematik veri toplamaya çalışıyordu.

Bugün bu pasaj, bir canlının yaşam alanı ile fizyolojik sınırları arasındaki ilişkiyi anlamanın mütevazı ama somut bir örneğini sunar. Basit görünen bir gözlem, doğa tarihi araştırmalarında sabırlı ve titiz deneyciliğin değerini hatırlatır.

Darwin'in son büyük eseri olan ve solucanların toprak oluşumundaki rolünü incelediği 1881 tarihli çalışmasının birinci bölümünden alınmıştır. Bu bölümde solucanların alışkanlıkları, fizyolojik dayanıklılıkları ve çevresel koşullara tepkileri ele alınır.