“"Bir zamanlar," dedi, "yükselen küçük yıldızını bile izlemek ve gerekirse seni gölgeleyecek bulutların hangi yönde olduğunu bilmek iyiydi. Ama bir gezegen doğdu ve sen onun ışığında kayboldun."”

Bu söz, bir insanın başkasının gölgesinde nasıl görünmez hâle gelebileceğini yıldız ve gezegen imgesiyle anlatır. Küçük bir yıldız olarak izlenmek, kişiye verilen görece bir önemi ifade eder. Oysa daha büyük ve parlak bir gezegenin doğmasıyla birlikte bu küçük ışık kaynağı artık fark edilmez olur. İnsan, bir başkasının başarısı, konumu ya da etkisi karşısında kendi değerini yitirmiş hisseder.

Burada yalnızca kıskançlık değil, aynı zamanda hiyerarşi, rekabet ve ilgi dağılımı da söz konusudur. Yıldızın takip edilmesi, ona duyulan eski ilgiyi simgeler. Gezegenin doğuşu ise bütün dikkatin yeni ve daha güçlü bir varlığa yöneldiğini gösterir. Böylece söz, insan ilişkilerindeki değişken dengeleri ve daha parlak birinin ortaya çıkmasıyla yaşanan unutuluşu dile getirir.

Dickens bu tür gök cisimleri metaforlarını, karakterlerin duygusal durumlarını hem zarif hem de acı bir biçimde ifade etmek için kullanır. Bugün de iş, aile veya toplumsal yaşamda birinin yükselişi karşısında başkalarının nasıl arka planda kalabildiğini anlatan evrensel bir durumu yansıtır.

Alıntı, Dombey and Son romanının 46. bölümünde geçer. Romanın bu bölümünde, bir karakterin zaman içinde değişen konumu ve başka birinin yükselişi karşısında unutulması, gök cisimleri metaforuyla anlatılır. Dickens, dönemin toplumsal ilişkilerindeki rekabeti ve ilgi kaymalarını bu tür simgesel dille işler.