“Böylesine kalabalık, bu kadar çok sayıda ve bu kadar heterojen unsurdan oluşan bir toplulukta disiplin aramak neredeyse saçma görünebilirdi; ama kusursuz bir disiplin vardı, çünkü diğer nitelikleri ne olursa olsun, Crocco hiç kuşkusuz bir 'insan yöneticisi' idi. O çetede onun sözü yasaydı ve bağlılık göstermemenin cezası ölümdü.”

Bu pasaj, düzensiz ve birbirinden çok farklı insanlardan oluşan bir kalabalığın bile güçlü bir irade ve otorite altında nasıl disiplinli bir bütüne dönüşebileceğini anlatır. Yazar, kalabalığın karma yapısına bakarak disiplinin imkânsız görünebileceğini kabul eder; ancak asıl belirleyici unsurun lidere bağlılık olduğunu vurgular. 'İnsan yöneticisi' ifadesi, liderin yalnızca emir veren biri değil, aynı zamanda topluluğu kendi iradesi etrafında kenetleyen bir figür olduğunu ima eder.

Metin, otoritenin kaynağını sorgulamaz; yalnızca onun varlığını ve sonuçlarını tasvir eder. Liderin sözünün yasa haline gelmesi, topluluk içinde mutlak bir itaatin oluştuğunu gösterir. Ölüm cezası ise bu otoritenin sınırlarını ve ciddiyetini ortaya koyar. Böylece disiplin, ortak bir amaç ya da ahlaki ilkeden değil, korku ve mutlak bağlılıktan doğar.

Günümüz okuru için bu pasaj, liderlik kavramının karanlık yüzünü hatırlatır. Düzensiz bir kitlenin tek bir irade altında nasıl şekillenebileceğini, bireysel farklılıkların nasıl bastırılabileceğini ve itaatin nasıl bir yaşam biçimine dönüşebileceğini anlatır. Bu yönüyle, popülizm ve otoriter liderlik üzerine düşünmeye kapı aralar.