“Eskiden oturur, düşünür, düşünür, düşünürdüm; ta ki kendimi, kapağı kapatılmış bir çamaşır kazanındaki kedi yavrusu kadar yalnız hissedene dek.”

Bu cümlede yalnızlık, düşüncenin içinde kaybolmanın verdiği iç sıkıntısıyla birlikte anlatılır. Anlatıcı, uzun süre düşünmekten doğan bunaltıyı, kapağı kapatılmış bir çamaşır kazanındaki kedi yavrusu imgesiyle somutlaştırır. Bu imge hem kapalı, boğucu bir mekânı hem de çaresiz ve kimsesiz bir canlıyı çağrıştırır. Yalnızlık burada yalnızca başka insanların yokluğu değil, düşünceler içinde sıkışıp kalma deneyimidir.

'Düşünür, düşünür, düşünürdüm' tekrarı, zihnin aynı noktada dönüp durmasını, bu düşünme halinin giderek ağırlaşmasını yansıtır. Düşünmek başlangıçta bir eylemken zamanla bir tutsaklığa dönüşür. Çamaşır kazanı, dar ve karanlık iç mekânıyla dış dünyadan kopuşu; kapağın kapalı olması ise kaçış imkânının bulunmadığını simgeler.

Dickens, karakterlerinin iç dünyasını mizahi ama aynı zamanda dokunaklı imgelerle anlatır. Bu benzetme, yalnızlık ve melankoliyi okura gülümseme uyandıracak bir abartıyla aktarır. Günümüzde de uzun süre yalnız kalmanın, zihinsel olarak kendi içine kapanmanın getirdiği boğuntuyu ifade eden güçlü bir tasvir olarak okunabilir.

Söz, Dickens'ın 'Sketches by Boz' (1836) adlı eserinin 'Our Parish' bölümünde, 'The Broker's Man' başlıklı kısımdan alınmıştır. Bu bölümde, haciz memuruna yardım eden ve boş evlerde bekleyen bir karakterin görev başında geçirdiği yalnız ve bunaltıcı saatler anlatılır. Anlatıcı, bu boş ve sessiz evlerde oturup düşüne düşüne hissettiği derin yalnızlığı okura aktarırken, Londra'nın sıradan insanlarının yaşamına mizahi bir gözle bakmayı sürdürür.