“Felsefi insanseverlik hakkında hiçbir şey bilmem. Ama ne gördüğümü ve kendimi içinde bulduğum bu dünyada yüzüne baktığım şeyi bilirim. Ve sana şunu söylüyorum dostum: İçlerinde hiç iyilik olmayan insanlar var (ne yazık ki hem erkekler hem kadınlar). Uzlaşmasız biçimde nefret edilmesi gereken insanlar var. İnsan ırkının düşmanları olarak ele alınması gereken insanlar var. İnsan yüreği taşımayan ve vahşi canavarlar gibi ezilip yoldan çekilmesi gereken insanlar var.”

Bu sözde Dickens, soyut bir "insan sevgisi" anlayışı yerine, doğrudan gözlemlediği kötülükten yola çıkan sert bir yargıyı dile getirir. Konuşan kişi, kötülüğün yalnızca yanlış anlaşılmadan ya da zayıflıktan kaynaklanmadığını; bazı insanlarda gerçekten düzeltilemeyecek bir kötülük bulunduğunu savunur. Bu bakış açısı, romandaki karakterlerden birinin yaşadığı hayal kırıklığının ve öfkenin dışavurumudur.

Dickens burada kendi anlatıcı sesiyle değil, roman kişisinin ağzından konuşur. Bu nedenle sözü yazarın genel dünya görüşünün bir özeti olarak okumak yanıltıcı olabilir. Yine de sözdeki "insan ırkının düşmanları" ifadesi, toplumun en zayıf ve savunmasız kesimlerini ezenlere yönelik güçlü bir öfkeyi yansıtır.

Bugün söz, merhamet ve hoşgörünün sınırları üzerine tartışmalarda sıkça karşımıza çıkan bir ikilemi hatırlatır: Herkese koşulsuz iyi niyet göstermek mi, yoksa bazı davranışları kesin biçimde reddetmek mi gerekir? Ancak "canavar gibi ezilmesi gereken insanlar" ifadesindeki sertlik, okuru bu öfkenin kendisini de sorgulamaya davet eder.

Bu söz, Little Dorrit'in birinci kitabının 11. bölümünde bir karakterin ağzından aktarılır. Roman, borçlular hapishanesi, bürokrasi ve toplumsal eşitsizliklerle dolu bir dünyayı resmeder. Dickens bu tür veciz ve öfkeli konuşmaları, karakterlerin çaresizliklerini ve toplumdaki adaletsizliklere karşı duydukları öfkeyi göstermek için kullanır.