“Eğer milletimiz bir dolarlık tahvil çıkarabiliyorsa, bir dolarlık banknot da çıkarabilir. Tahvili geçerli kılan unsur, banknotu da geçerli kılar. Tahvil ile banknot arasındaki fark şudur: Tahvil, para simsarlarının tahvilin iki katı miktarda bir meblağı ve ek olarak yüzde 20 daha toplamasını sağlar; oysa para, yalnızca doğrudan faydalı bir şekilde katkıda bulunanlara ödeme yapar. ... Ülkemizin 30 milyon dolar tahvil çıkarıp da 30 milyon dolar para çıkaramayacağını söylemek saçmadır. Her ikisi de ödeme vaadidir; ama bir vaat tefecileri semirtir, diğeri halka yardım eder.”

Edison bu sözünde devletin borçlanma aracı olan tahviller ile doğrudan para basma arasında özünde bir fark olmadığını, ikisinin de devletin ödeme vaadine dayandığını savunur. Ona göre bir devlet tahvil çıkarabildiği gibi aynı değerde para da basabilir; çünkü her iki kâğıdın da değerini sağlayan şey, devletin itibarı ve ödeme gücüdür. Sorun, paranın nasıl ve kimin aracılığıyla dolaşıma sokulduğundadır.

Edison'a göre tahvil sistemi, aracılık yapan bankacıları ve finans çevrelerini zenginleştirir; çünkü devlet tahvilleri faiziyle geri ödemek zorundadır ve bu süreçte 'para simsarları' komisyon, aracılık ücreti ya da faiz kazancı elde eder. Buna karşılık doğrudan basılan para, üretime ve gerçek ekonomik faaliyete katılan insanlara yönelik harcamaları finanse edebilir. Sözün özünde, paranın kamusal bir araç olarak doğrudan halkın yararına kullanılabileceği, bunun da özel finans kuruluşlarının aracılığına ve kazancına gerek bırakmayacağı düşüncesi yatar.

Bu görüş, 20. yüzyılın başlarındaki parasal reform tartışmalarında sıklıkla dile getirilen 'halk için para' yaklaşımıyla uyumludur. Edison, mühendislik ve icatlar dünyasından gelen pratik bakış açısıyla parayı da bir tür toplumsal mekanizma olarak ele alır ve onun tasarımının kimin çıkarına işlediğini sorgular.

1920'lerde, Edison'un para sistemi ve bankacılık üzerine görüşlerini dile getirdiği bir dönemde söylenmiştir. Bu dönemde özellikle Birinci Dünya Savaşı sonrası finansal tartışmalar yoğunlaşmış, hükümetlerin para basma yetkisi ile özel bankaların rolü geniş biçimde tartışılmıştır.