“Bence görüşler, etkileri ve sonuçlarıyla yargılanmalıdır; bir kimse kendisini daha az erdemli ya da daha çok ahlaksız kılmaya yönelik hiçbir görüşe sahip değilse, tehlikeli hiçbir görüşe sahip olmadığı sonucuna varılabilir; umarım benim durumum da budur.”

Franklin burada bir düşüncenin doğruluğunu ya da yanlışlığını değil, o düşüncenin insan üzerindeki pratik etkisini ölçü almayı önerir. Ona göre bir görüş, eğer kişiyi erdemsizleştirmiyor ve ahlaken daha kötü biri hâline getirmiyorsa, toplum için de tehlikeli sayılmamalıdır. Bu yaklaşım, soyut hakikat arayışından çok, düşüncenin gündelik yaşamdaki sonuçlarına bakan pragmatik bir tutumu yansıtır.

Söz aynı zamanda bir savunma niteliği taşır. Franklin, kendisinin alışılmışın dışında görünebilecek bazı düşünceleri olduğunun farkındadır; ancak bu düşüncelerin davranışlarına ve karakterine zarar vermediğini söyleyerek bir anlamda eleştirilere önceden yanıt verir. Burada ölçüt, düşüncenin kendisi değil, düşünen insanın yaşamında yarattığı değişimdir.

Günümüzde de bu bakış, tartışmalı fikirler karşısında kullanılabilecek ölçülü bir ilke sunar: Bir görüşün tehlikeli olup olmadığını anlamak için onun insan davranışını nasıl biçimlendirdiğine bakmak gerekir. Franklin'in vurgusu, düşünce özgürlüğünün kişinin ahlaki bütünlüğüyle birlikte değerlendirilmesi gerektiği yönündedir.

Franklin bu satırları 13 Nisan 1738'de babası Josiah Franklin'e yazdığı bir mektupta kaleme aldı. Mektup, Franklin'in dinî görüşleri hakkında ailesinde oluşan bazı kaygılara yanıt niteliğindedir. Franklin'in geleneksel Hristiyan öğretilerinin bazılarına mesafeli duran rasyonel ve deist etkiler taşıyan görüşleri, babasının dikkatini çekmişti. Franklin burada, sahip olduğu düşüncelerin kendisini daha kötü bir insan yapmadığını göstererek babasını rahatlatmaya ve savunmaya çalışır. Mektup, Walter Isaacson'un 2003 tarihli Benjamin Franklin biyografisinde de alıntılanmıştır.