“Yüz suçlunun kurtulması, bir masumun ceza çekmesinden daha iyidir; bu, uzun zamandır genel olarak kabul görmüş ve bildiğim kadarıyla hiç tartışılmamış bir ilkedir.”

Franklin bu cümlede hukuk felsefesinin en temel ilkelerinden birini, masumiyet karinesinin ve ceza adaletindeki ölçülülüğün önemini dile getirir. Ona göre bir hukuk sisteminin meşruiyeti, suçluları cezalandırmaktaki kararlılığından çok, masumları korumadaki titizliğiyle ölçülür. Yanlışlıkla bir masuma verilecek ceza, sistemin bütün güvenilirliğini sarsar; çünkü adalet, bireysel hakların dokunulmazlığı üzerine kuruludur.

Bu düşünce, Aydınlanma döneminin ceza hukukuna yönelik eleştirileriyle uyumludur. O dönemde yaygın olan sert ve keyfi cezalandırma pratiklerine karşı, orantılılık ve hakkaniyet ilkelerinin savunulması öne çıkmıştır. Franklin, "yüz suçlunun kurtulması" gibi çarpıcı bir abartı kullanarak ilkenin anlamını netleştirir: Hata payı, mümkün olan her durumda masumdan yana kullanılmalıdır.

Söz, bugün hukuk devleti tartışmalarında hâlâ merkezi bir yer tutar. Masumiyet karinesi, adil yargılanma hakkı ve ceza yargılamasındaki kanıt standartları gibi kavramlarla doğrudan ilişkilidir. Francis Bacon ve William Blackstone gibi düşünürlerin de savunduğu bu oran, Franklin tarafından mektubunda kendi gözlemleri ve tecrübeleri çerçevesinde yeniden dile getirilmiştir.

Franklin, bu cümleyi 14 Mart 1785 tarihinde İngiliz hukukçu William Blackstone'un "on suçlunun kurtulması bir masumun cezalandırılmasından iyidir" şeklindeki ifadesini tartışmak amacıyla, Benjamin Vaughan'a yazdığı bir mektupta kullanmıştır. Franklin, Blackstone'un belirttiği oranı kendi görüşüne göre daha da güçlendirerek yüz suçluya çıkarır. Mektupta yargılama standartlarını ve masumiyetin korunmasının önemini ele alır.