“Halk vergi baskısından ne kadar hoşnutsuz olursa, prensin yandaşlarına dağıtacak ve tüm direnişi bastıracak birliklere ödemek için o kadar çok paraya ihtiyacı olur; bu da ona dilediği gibi yağmalamaya olanak tanır. Yüz kraldan biri bile Firavun'un örneğini izlemekten kaçınmaz; önce halkın tüm parasını, sonra tüm topraklarını alır, ardından da onları ve çocuklarını sonsuza dek köle yapar...”

Franklin bu sözde, despotik yönetimin işleyiş mantığını açığa çıkarır. Vergi yükünün artması halkta hoşnutsuzluk yaratır; ancak bu hoşnutsuzluk arttıkça hükümdarın, yandaşlarını ödüllendirmek ve direnişi bastıracak askerî gücü finanse etmek için daha fazla paraya ihtiyacı olur. Böylece baskı ve vergi artışı birbirini besleyen bir kısır döngüye dönüşür.

Firavun göndermesi, Tevrat'taki hikâyeye dayanır: Firavun, Mısır'daki kıtlık yıllarında önce halkın parasını, sonra topraklarını ve sonunda özgürlüklerini alarak onları köleleştirir. Franklin bu tarihsel/dinî anlatıyı, kralların genel eğilimini gösteren bir örnek olarak kullanır. Ona göre mutlak güce sahip yöneticilerin büyük çoğunluğu, imkân buldukları takdirde bu yolu izleyecektir.

Bu söz, Amerikan devrimci düşüncesinin özgürlük ve mülkiyet hakkına dayalı temel kaygılarını yansıtır. Vergilendirme ile temsil arasındaki bağın koparılmasının, giderek artan bir baskıya kapı açacağı uyarısını içerir. Bugün de aşırı merkezîleşen ve muhalefeti baskıyla susturan yönetimlerin ekonomik sömürüyü nasıl derinleştirdiğine dair bir eleştiri olarak okunabilir.

Benjamin Franklin bu sözleri, 2 Haziran 1787'de Philadelphia'daki Anayasa Konvansiyonu'nda yaptığı bir konuşmada söylemiştir. Konvansiyon, yeni federal hükümetin yapısını tartışmak üzere toplanmıştı. Franklin, yürütme organının gücü ve ücretlendirilmesi gibi konular tartışılırken, tarih boyunca yöneticilerin halkı vergilendirerek nasıl baskı kurduğuna dair bu uyarıyı yapmıştır.