“Bu duygularla, Sayın Başkan, tüm kusurlarıyla birlikte – eğer kusur iseler – bu Anayasayı onaylıyorum; çünkü bizim için genel bir Hükûmetin gerekli olduğunu düşünüyorum ve iyi yönetildiğinde halk için bir nimet olmayacak hiçbir yönetim biçimi yoktur; ayrıca, bunun bir süre boyunca iyi yönetileceğine ve ancak halk, başka hiçbir yönetime muktedir olamayacak kadar yozlaşıp despotik bir yönetime ihtiyaç duyduğunda, kendinden önceki diğer biçimler gibi despotizmle son bulacağına inanıyorum.”

Franklin bu sözünde, mükemmel olmayan bir anayasayı onaylamanın gerekçesini açıklar. Ona göre önemli olan, bir yönetim biçiminin kâğıt üzerinde kusursuz olması değil, halkın ihtiyaçlarına cevap verecek ve iyi yönetilebilecek genel bir hükûmetin kurulmasıdır. 'Kusurlarıyla birlikte' ifadesi, siyasi uzlaşmanın kaçınılmaz olarak eksiklikler barındırdığını kabul eden olgun bir bakışı yansıtır.

Sözün ikinci bölümünde Franklin, yönetim biçimlerinin kaderini halkın ahlaki durumuna bağlar. Anayasanın bir süre iyi işleyeceğini, ancak halk yozlaştığında despotizme dönüşeceğini öngörür. Burada yönetim biçimi ile halkın erdemi arasında doğrudan bir ilişki kurar: Özgür kurumlar ancak onları yaşatabilecek erdeme sahip bir halk tarafından korunabilir.

Bu düşünce, klasik cumhuriyetçi geleneğin bir yankısıdır. Franklin, Montesquieu ve Antik Roma düşünürlerinde de görülen, cumhuriyetlerin yurttaş erdemiyle ayakta kaldığı fikrini pratik bir dille ifade eder. Bugün okura, demokrasinin yalnızca yasalarla değil, aynı zamanda yurttaşların sorumluluğuyla korunduğunu hatırlatır.

Bu söz, Franklin'in 17 Eylül 1787'de Philadelphia'daki Anayasa Konvansiyonu'nun kapanışında yaptığı konuşmadan alınmıştır. Franklin, sağlık sorunları nedeniyle konuşmasını bizzat okuyamamış, metni Pennsylvania delegesi James Wilson tarafından okunmuştur. Konvansiyon, ABD Anayasası'nı hazırlamış ve delegelerin imzasına sunmuştu. Franklin bu konuşmayla, özellikle çekinceleri olan delegeleri uzlaşmaya ve belgeyi desteklemeye çağırmıştır.