“Herkes bir birliğin kesinlikle gerekli olduğunu söylüyor, ama birliğin nasıl ve ne şekilde olacağına gelince, zayıf kafaları tamamen allak bullak oluyor.”

Franklin burada, insanların soyut bir hedef üzerinde kolayca anlaşabildiğini, ancak o hedefe nasıl ulaşılacağı konusunda aynı ölçüde kolay ayrıştığını esprili bir dille anlatıyor. "Birlik gerekli" önermesi genel ve itiraz edilmesi zor bir fikirdir; buna karşın birliğin "tarzı ve biçimi", yani somut kurumlar, yetki paylaşımı, temsil biçimi gibi ayrıntılar, gerçek tartışmanın ve çatışmanın yaşandığı alandır. Franklin'in "zayıf kafalar" ifadesi, bu somut tartışmalarda insanların kafa karışıklığına düşmesini, belki de kendi çıkarlarını ya da yerel bağlılıklarını genel çıkarın önüne koymasını hicveder.

Bu söz, Amerikan kolonilerinin 1754 Albany Kongresi'nde Britanya yönetimi altında bir tür birlik kurma girişiminin ardından yazılmıştır. Franklin'in önerdiği Albany Planı, koloniler arası savunma ve işbirliği için bir birlik öngörüyordu, ancak hem koloni meclisleri hem de Londra plana kuşkuyla yaklaşmıştı. Franklin, sözün devamında bu duruma işaret eder: Herkes birliğin gerekliliğini kabul eder, fakat kimse yetkisinden pay vermeye yanaşmaz. Bu nedenle söz, yalnızca Amerikan tarihine özgü bir gözlem değil, her türlü federasyon, ittifak ve ortaklık tartışması için geçerli bir siyaset psikolojisi dersidir: soyut ideallerde birlik kolay, somut ödünlerde birlik zordur.

Franklin bu sözü, 29 Aralık 1754'te Londra'dan Peter Collinson'a yazdığı mektupta söylemiştir. Mektup, kolonilerin Albany Kongresi'nde tartışılan birlik planının akıbetiyle ilgilidir. Franklin, koloniler arası bir birlik önerisi hazırlamış ancak plan ne koloni meclislerince ne de İngiliz hükümetince benimsenmiştir. Söz, bu başarısızlığın ardından, insanların birlik fikrine sözde destek verirken uygulamada nasıl dağıldığını alaycı bir dille anlatır.