“İtiraf ederim ki bu Anayasa'nın şu anda onaylamadığım birkaç bölümü var, ama hiçbir zaman onaylamayacağımdan da emin değilim. Çünkü uzun yaşadım; daha iyi bir bilgi ya da daha eksiksiz bir değerlendirme sonucu, bir zamanlar doğru olduğunu düşündüğüm ama öyle olmadığını anladığım önemli konularda bile fikir değiştirmek zorunda kaldığım pek çok örnek yaşadım.”

Franklin bu sözde, yaşamı boyunca edindiği en değerli derslerden birini paylaşır: İnsan, yeni bilgiler ve daha derin düşünme sonucunda önemli konularda bile fikrini değiştirebilir. Kendi kusurlarını ve geçmişteki yanılmalarını kabul eden bu ifade, entelektüel alçakgönüllülüğün güçlü bir örneğidir. Franklin, yaşlılığın getirdiği deneyimi bir üstünlük taslama aracı olarak değil, bir esneklik ve öğrenme kapasitesi olarak sunar.

Sözün önemi, bir kurucu figürün, üzerinde aylarca tartışılan bir belgeye yönelik şüphelerini açıkça kabul etmesinde yatar. Franklin, Anayasa'nın bazı bölümlerini onaylamasa da, gelecekte bu görüşünün değişebileceğini bilir. Bu, mutlak kesinlik iddiasından uzak durmanın ve düşünsel katılığa düşmemenin bir ifadesidir.

Bugün bu söz, toplumsal ve siyasi tartışmalarda giderek daha nadir görülen bir erdemi hatırlatır: Kendi doğruluğundan şüphe duyma ve yeni kanıtlar karşısında görüşlerini gözden geçirme cesareti. Fikir değiştirmek bir zayıflık değil, düşünmenin doğal bir parçasıdır.

Franklin bu sözleri, 17 Eylül 1787'de Philadelphia'da toplanan Anayasa Konvansiyonu'nun son gününde söylemiştir. Anayasa metni üzerindeki tartışmalar tamamlanmış ve delegeler imza aşamasına gelmiştir. Franklin, yaşı ve hastalığı nedeniyle konuşmasını başkasına okutmuş, metni bazı çekinceleriyle birlikte desteklediğini ifade etmiş; uzlaşma ve ortak akıl adına kişisel tereddütlerini açıkça dile getirmiştir.