“Yaşamın anlamını ve değerini sorguladığımız an hastayız demektir, çünkü bunların ikisi de nesnel olarak mevcut değildir; kişi yalnızca tatmin edilmemiş bir libido birikimine sahip olduğunu itiraf etmiştir ve beraberinde başka bir şey olmuş olmalıdır; yas ve depresyona yol açan bir tür mayalanma.”

Freud bu sözde, yaşamın anlamı ve değeri üzerine soru sormanın kendisini psikolojik bir belirti olarak okur. Ona göre bu tür sorular felsefi bir meraktan çok, içsel bir rahatsızlığın dışavurumudur. Nesnel bir 'anlam' ya da 'değer' arayışı, aslında ruhsal ekonomideki bir dengesizliğe işaret eder.

Freud'un açıklaması, tatmin edilmemiş libido birikimine dayanır. Libido, yani ruhsal enerji, doğal akışını bulamadığında bir tür durgunlaşma ve ardından 'mayalanma' yaşanır. Bu mayalanma, kişiyi yas ve depresyona sürükler. Anlam sorusu, bu içsel rahatsızlığın zihinsel düzeydeki tercümesidir; kişi ruhsal sıkıntıyı felsefi bir problem gibi deneyimler.

Bu bakış, Freud'un metapsikolojik yaklaşımının karakteristik bir örneğidir: Felsefi görünen soruları klinik belirtiler olarak yeniden çerçeveler. Ancak söz aynı zamanda insanileştirici bir taraf da taşır: Anlam arayışındaki umutsuzluğu yüceltmek yerine, onu tedavi edilebilir bir ruhsal duruma bağlar. Bu, depresif deneyimi ahlaki ya da varoluşsal bir başarısızlık olarak damgalamaktan kaçınır ve onu ruhsal aygıtın işleyişi içinde ele alır.

Bu söz, Freud'un 13 Ağustos 1937'de Marie Bonaparte'a yazdığı mektuptan alınmıştır. Freud bu dönemde ilerlemiş çene kanseriyle yaşıyor, sürekli ağrı çekiyor ve yaşamının son yıllarını geçiriyordu. Mektupta yaşamın anlamı üzerine soruları sağlık durumu çerçevesinde değerlendirir.