“Üçüncü olarak tarafımızdan gözlemlenen şey, Samanyolu Çemberi'nin kendisinin özü ya da maddesidir; bu, teleskop sayesinde duyularla o kadar açık bir biçimde görülebilir ki, bunca yüzyıl boyunca filozoflara ıstırap çektiren bütün tartışmalar gözle görülür bir kesinlikle çözülür ve biz de laf kalabalığından kurtuluruz.”

Galileo bu sözüyle, teleskopla yaptığı gözlemin felsefi ve bilimsel tartışmaları nasıl kökten değiştirdiğini ilan eder. Samanyolu'na bakarak onun sayısız tek tek yıldızdan oluştuğunu gözlemlemiştir. Bu gözlem, antik çağdan beri Samanyolu'nun doğası hakkında sürüp giden spekülatif tartışmalara kesin bir yanıt verir. Galileo'nun vurguladığı temel nokta, gözlem ve deneyin otoriteye ve geleneksel inanışa karşı üstünlüğüdür.

Sözün önemi, bilimsel yöntemin kuruluşundaki rolüyle yakından ilgilidir. Galileo, doğanın kitabının matematik diliyle yazıldığını ve bu kitabın ancak doğrudan gözlemle okunabileceğini savunur. Teleskop aracılığıyla edinilen "gözle görülür kesinlik", skolastik filozofların yüzyıllardır sürdürdüğü sözel tartışmaların yerine geçer. Böylece bilim, otoriteye dayalı bilgiden deneye dayalı bilgiye doğru dönüşür.

Bu yaklaşım, modern bilimin temel taşıdır. Galileo'nun burada dile getirdiği, "gerçeği tartışmak yerine ona bakmak" ilkesidir. Günümüzde de bilimsel bilginin üstünlüğü, tekrarlanabilir gözlem ve deneylerin sözel iddialardan daha güvenilir olduğu fikrine dayanır. Galileo'nun sözü, bu anlayışın ilk ve en etkili formülasyonlarından biridir.

Bu söz, Galileo'nun 1609 sonlarında teleskopla yaptığı ilk gözlemlerini duyurduğu Sidereus Nuncius (Yıldızların Habercisi) adlı eserinde geçer. Galileo, 1609'da geliştirdiği teleskopla Ay'ın yüzeyini, Jüpiter'in uydularını ve Samanyolu'nun yıldızlardan oluştuğunu gözlemlemiştir. Samanyolu'nun yapısına ilişkin bu pasaj, geleneksel Aristotelesçi kozmolojiye ve gök cisimlerinin değişmez mükemmelliği inancına karşı doğrudan gözlemle getirilmiş bir meydan okumayı temsil eder.