“Kabinenin önerecek bir şeyi yok, verecek emirleri var.”

De Gaulle, bu sözüyle yürütme organının işleyişine ilişkin son derece sade ama keskin bir ayrım koyar: Hükümet, fikir alışverişi yapılacak, kararsızlığın hüküm sürdüğü bir danışma kurulu değil, iradeyi somutlaştıran ve bunu uygulamaya dönüştüren bir organdır. "Öneri" sözcüğü tereddüdü, muğlaklığı ve yetki dağılımını ima ederken; "emir" sözcüğü sorumluluğu, belirleyiciliği ve eyleme geçmeyi temsil eder. De Gaulle'ün zihnindeki devlet anlayışında, millet adına karar alan en üst merci, uzun müzakerelerin sonucunda ortaya çıkan zayıf uzlaşılarla değil, net buyruklarla yönetmelidir. Bu görüş, onun Beşinci Cumhuriyet'i inşa ederken güçlü bir yürütme odağını savunmasının da bir yansımasıdır.

Bugünün okuru için bu cümle, özellikle kriz ya da savaş dönemlerinde yönetimin hız ve netlik gerektirdiğini; aşırı istişarenin bir noktadan sonra iş yapma kapasitesini köreltebileceğini hatırlatır. Yine de sözün otoriter bir yanı olduğu açıktır; çoğulculuğu ve müzakereyi tamamen dışlayan bir anlayışın, hesap verilebilirlikle bağdaşması zor olabilir. Bu nedenle söz, yönetimde etkinlik ile katılımcılık arasındaki gerilimi düşünmek için güçlü bir çıkış noktasıdır.

De Gaulle bu cümleyi, İkinci Dünya Savaşı sonrasında kaleme aldığı ve Fransa'nın savaş içindeki durumunu, kendi siyasal tercihlerini ve devlet anlayışını anlattığı 'Mémoires de guerre' (Savaş Anıları) adlı eserinde kullanır. Eser, 1954'te yayımlandığında De Gaulle aktif siyasetin dışındadır ancak cumhuriyet kurumlarının zayıflığına dair eleştirilerini açık biçimde dile getirmektedir. Bu bağlamda söz, onun ideal yürütme anlayışını özetleyen bir ilke niteliği taşır.