“İnsanların dostları olabilir; devlet adamlarının olamaz.”

De Gaulle bu sözüyle, devlet adamlığının getirdiği yükü ve yalnızlığı çarpıcı biçimde ifade eder. Sıradan insanlar duygusal yakınlık kurabilir, karşılıklı beklentisiz ilişkiler geliştirebilir; oysa yüksek düzeyde sorumluluk taşıyan bir devlet adamı, sürekli olarak çıkarların, ittifakların ve güç dengelerinin içinde hareket etmek zorundadır. De Gaulle'e göre böyle bir konumdaki kişi için dostluk, neredeyse kaçınılmaz olarak hesap ve stratejiyle gölgelenir. Dostluk, taraflar arasında eşitliğe ve samimiyete dayanır; devlet adamlığı ise hiyerarşi, temsil ve ulusal çıkar gerektirir.

Bu söz, aynı zamanda de Gaulle'ün kendi kişisel deneyiminin de özeti gibidir. İkinci Dünya Savaşı sırasında müttefik liderlerle yaşadığı gerginlikler, Fransız direnişini ve savaş sonrası Fransa'yı ilgilendiren kararlarında yalnız kalışı bu düşünceyi beslemiştir. O, devleti yönetmenin kişisel duygulardan arınmayı ve belli bir mesafeyi zorunlu kıldığına inanır. Bugünden bakıldığında söz, iktidarın yalnızlaştırıcı doğası ve kamusal sorumlulukla özel yaşam arasındaki gerilim üzerine bir uyarı niteliği taşır.

Bu ifade, David Schoenbrun'un 1965'te yayımlanan 'Les trois vies de Charles de Gaulle' (Charles de Gaulle'ün Üç Hayatı) adlı kitabında yer alır. Schoenbrun, de Gaulle'ü yakından izlemiş bir gazeteci olarak onun siyasal yaşamına dair gözlemlerini aktarırken bu sözü de kayda geçirmiştir.