“Dünya, çatlağı olan bir çandır: tıngırdar ama çınlamaz.”

Goethe bu sözünde dünyayı çatlamış bir çana benzeterek insanlık durumuna dair karamsar bir metafor kurar. Sağlam bir çan vurulduğunda berrak, uzun süre yankılanan bir ses çıkarır; oysa çatlak bir çan, çınlaması gereken yerde yalnızca boğuk bir tıngırtı çıkarır. Bu benzetmeyle Goethe, dünyanın ve insan yaşamının olması gerektiği gibi uyumlu, bütünlüklü ve ahenkli işlemediğini, bir kusurun sürekli olarak güzelliği ve anlamı bozduğunu anlatır.

Söz aynı zamanda bir hayal kırıklığını ve ideal ile gerçek arasındaki uçurumu ima eder. Dünya, tıpkı insanlar gibi, potansiyel olarak güzel bir bütünlüğe sahip olabilir; ancak ondaki bir çatlak, bu bütünlüğün tam olarak gerçekleşmesini engeller. Yine de çan tamamen susmuş değildir; tıngırdamaya, yani bir şeyler söylemeye devam eder. Bu da Goethe'nin dünyaya dair bakışındaki ikiliği gösterir: Kusur ve eksiklik her yerde vardır, ama dünya yine de bir ses, bir yankı, bir anlam üretmeye çalışmaktadır.

Bu söz, Goethe'nin ölümünden sonra 1833'te yayımlanan "Maximen und Reflexionen" adlı derlemesinde yer alır. Eser, Goethe'nin yaşamının son yıllarında sanat, doğa, insan ve toplum üzerine yazdığı kısa düşüncelerden oluşur. Goethe bu tür kısa ve özlü ifadelerde sık sık benzetmeler kullanarak yaşadığı dönemin toplumsal ve kültürel durumuna dair eleştirel gözlemlerini dile getirmiştir. Çan metaforu, onun deneyimleyerek edindiği belirli bir hayal kırıklığının yoğunlaştırılmış bir ifadesi olarak okunabilir.