“Şeylerin geçiciliğinden büyük mesele çıkaran ve dünyevi hiçliğin tefekküründe kendini kaybeden insanlara acıyorum. Biz bunun için buradayız işte: geçici olanı kalıcı kılmak için; bu da ancak her ikisinin kıymetini bilmekle mümkün olabilir.”

Goethe bu sözünde, dünyanın gelip geçiciliği karşısında karamsarlığa kapılanlara karşı kendi yaşam felsefesini ortaya koyar. Ona göre her şeyin geçici olduğunu fark etmek bir umutsuzluk nedeni değil, tam tersine insana verilmiş bir görevin başlangıç noktasıdır. İnsan, geçici olanın içindeki kalıcı değeri bulup çıkararak ona süreklilik kazandırabilir. Bu, Goethe'nin genel olarak sanat, düşünce ve emek üzerinden dünyaya anlam katma anlayışının bir özetidir.

Sözün ikinci yarısında önemli bir denge vurgusu vardır: Geçici olanı kalıcı kılabilmek için hem geçiciliğin hem kalıcılığın kıymetini bilmek gerekir. Yani ne dünyayı yalnızca boş ve anlamsız bir geçicilik olarak küçümsemek ne de kalıcı olanı dünyadan kopuk bir soyutluk olarak yüceltmek doğru değildir. İnsan, ikisinin arasındaki gerilimi fark ederek ve her ikisine de değer vererek yaratıcı bir konum alabilir. Bu yaklaşım, Goethe'nin gençlik dönemindeki coşkulu doğa sevgisinden olgunluk dönemindeki daha ölçülü bakışına uzanan düşünsel çizgisini yansıtır.

Bu söz, Goethe'nin ölümünden sonra 1833'te yayımlanan "Maximen und Reflexionen" adlı derlemesinde yer alır. Eser, Goethe'nin özellikle son yirmi yılında tuttuğu notlardan, günlüklerden ve çeşitli yazılarından derlenmiş özdeyiş ve kısa denemelerden oluşur. Goethe burada sanat, doğa, ahlak ve insan yaşamı üzerine dağınık düşüncelerini bir araya getirmiştir. Geçicilik ve kalıcılık karşıtlığı, onun özellikle yaşlılık döneminde sıkça işlediği temalardan biridir.