“Bütün yeryüzünün özgürlüğü bu mücadelenin sonucuna bağlıydı ve hiç bu kadar büyük bir ödül, bu kadar az masum kanla kazanılmış mıydı? Bu davanın bazı şehitleri yüzünden kendi duygularım derinden yaralandı, ama davanın başarısız olmasındansa dünyanın yarısının harap olduğunu görmeyi tercih ederdim. Keşke her ülkede yalnızca bir Adem ile bir Havva kalsa ve özgür kalsalar, bu şimdiki durumdan daha iyi olurdu.”

Jefferson bu sözünde özgürlüğü neredeyse mutlak bir değer olarak ele alır. Devrimci mücadelenin bedelini tartarken, dökülen kanın miktarını dönemin diğer büyük siyasal dönüşümleriyle karşılaştırır ve bu bedelin aslında küçük olduğunu ima eder. Ona göre özgürlük uğruna ödenen bedel, ne kadar ağır olursa olsun, özgürlüğün kendisinin kaybedilmesinden daha kabul edilebilirdir.

"Adem ile Havva" benzetmesi özellikle çarpıcıdır. Jefferson burada insanlığın neredeyse tamamen yok olmasını bile, özgür bireylerin varlığını sürdürdüğü bir dünyaya tercih edilebilir bir seçenek olarak sunar. Bu, Aydınlanma düşüncesinin özgürlüğe yüklediği kurucu değeri uç noktaya taşıyan retorik bir abartıdır; amacı okuru şok ederek özgürlüğün ne kadar vazgeçilmez olduğunu hissettirmektir.

Söz, aynı zamanda Jefferson'ın devrimci duygusallığını da ortaya koyar. Yakınlarını kaybetmenin acısını kabul eder, ama bu acıyı davanın büyüklüğü karşısında ikinci plana iter. Bu tavır, dönemin devrimci söyleminde sık görülen kişisel fedakârlık ile kamusal ideal arasındaki gerilimi yansıtır.

Jefferson bu sözleri, Amerikan Devrimi sırasında Fransa'da görev yapmış ve Fransız Devrimi'ne tanıklık etmiş olan William Short'a yazdığı 3 Ocak 1793 tarihli mektupta dile getirmiştir. Mektup, Fransız Devrimi'nin giderek radikalleştiği, Eylül Katliamları ve Terör Dönemi'nin başladığı bir sırada yazılmıştır. Jefferson, devrimin şiddetini savunurken Short'a, özgürlük uğruna dökülen kanın meşru ve kaçınılmaz olduğunu anlatmaya çalışır. Mektubun bu bölümü, Jefferson'ın Fransız Devrimi'ne verdiği koşullu desteğin de bir göstergesidir.