“Olağanüstü bir müdahaleyi gerektiren olağanüstü durumlar vardır. Güce sahip olduğunu hisseden öfkelenmiş bir halk, kesinlikle düzenli sınırlar içinde kolayca tutulamaz.”

Jefferson, halkın öfkesinin ve güç bilincinin, olağan dönemlerde geçerli olan hukuki ve siyasi sınırları zorlayabileceğini kabul eder. Cümledeki "olağanüstü müdahale" ifadesi, yerleşik düzenin araçlarıyla çözülemeyen kriz anlarını işaret eder. Jefferson, böyle durumlarda katı biçimsel kurallara sığınmanın hem gerçekçi olmayacağını hem de krizin daha da derinleşmesine yol açabileceğini ima eder.

Ancak bu, denetimsiz bir ayaklanma çağrısı değildir. Jefferson, halkın sabrının taşmasını bir olgu olarak tasvir eder: Kendi gücünün farkına varan ve sistematik haksızlığa uğradığına inanan bir topluluk, itidalini kolayca koruyamaz. Sözün satır arasında, bu tür öfkeyi doğuran koşulları yaratan yöneticilerin asıl sorumluluğu taşıdığı düşüncesi vardır.

Bu ifade, devrimci düşüncede sıkça karşımıza çıkan bir gerilimi ortaya koyar: Düzenin meşruiyeti ile direniş hakkı arasındaki sınır. Jefferson'un çözümü, düzenin ancak halkın haklarını koruduğu sürece bağlayıcı olduğu yönündedir. Bugün okura, kriz anlarında hukukun ve kurumların işlemediği durumlarda ne olacağı sorusunu düşündürür.

Bu cümle de Jefferson'un 1774 tarihli A Summary View of the Rights of British America adlı broşüründen alınmıştır. Jefferson, İngiliz yönetiminin kolonilere dayattığı baskıcı politikalara karşı yazarken, halkın olağan hukuk yollarıyla giderilemeyen bir öfke biriktirdiğini savunur. Cümle, ayaklanmanın kaçınılmazlığını açıklamaya çalışırken aynı zamanda yöneticilere bir uyarı niteliği de taşır.