“Öyleyse, yurttaşlarım, bana verdiğiniz göreve gidiyorum. Ast konumdaki görevlerde, bu en büyük görevin zorluklarını görecek kadar deneyim kazanmış biri olarak, kusurlu insanın bu makamdan, kendisini oraya getiren itibar ve teveccühle ayrılmasının nadiren nasip olacağını beklemeyi öğrendim.”

Jefferson bu cümlede, başkanlığı devralırken duyduğu tevazuyu ve görevin ağırlığına ilişkin gerçekçi beklentisini dile getiriyor. Daha önce alt düzey kamu görevlerinde bulunmuş biri olarak, en yüksek makamın zorluklarını öngörebildiğini; insan doğasının kusurlu olduğunu ve bir liderin göreve başlarken sahip olduğu halk desteğini, görevden ayrılırken aynen korumasının çok zor olduğunu söylüyor.

Bu ifade, siyasi iktidarın geçiciliği ve kamuoyu desteğinin kırılganlığı üzerine bir düşüncedir. Jefferson, başkanlığa büyük bir beklentiyle gelen liderlerin çoğunun, görev süresi boyunca alınan zor kararlar ve yapılan hatalar nedeniyle başlangıçtaki popülerliğini yitirdiği gerçeğini kabul ediyor. Kendisini "kusurlu insan" olarak tanımlaması, gücü elinde tutan kişinin yanılmaz olmadığını baştan kabul eden bir alçakgönüllülük taşıyor.

Bugünün okuru için bu söz, liderlik ve kamu hizmeti hakkında önemli bir hatırlatma içeriyor: Halk desteği kalıcı bir hediye değildir; zor kararlar ve kaçınılmaz hatalar bu desteği aşındırabilir. Bu nedenle lider, göreve başlarken duyduğu güveni bir hak olarak değil, her an yeniden kazanılması gereken bir sorumluluk olarak görmelidir.

Jefferson bu sözleri, 4 Mart 1801'de yaptığı ilk başkanlık yemin konuşmasının açılış bölümünde söylemiştir.