“Bu henüz sanat değil. İzlenimleri ve duyguları böyle dışa vurmak aslında dünyanın ürkekçe yoklanmasıdır. Gözler hâlâ düş gölgeleriyle örtülü. Ama bu zamanla kaybolacak ve yoklayarak uzatılan el belki de ateşe dokunmuş gibi geri çekilecek. Belki haykıracaksınız, kopuk kopuk kekeleyeceksiniz ya da dişlerinizi sıkıp gözlerinizi kocaman, upkocaman açacaksınız. Ama - bunların hepsi yalnızca söz. Sanat her zaman bütün bir kişiliğin meselesidir. Bu yüzden özünde trajiktir.”

Kafka bu pasajda sanatın henüz olgunlaşmamış bir evresini tarif eder. Ona göre duygu ve izlenimleri doğrudan ifade etmek, dünyayı gerçekten kavramak değil, yalnızca ürkek bir yoklamadır. Sanatçının gözleri henüz "düş gölgeleriyle örtülüdür"; yani gerçekle tam bir yüzleşme yaşanmamıştır. Bu yüzleşme gerçekleştiğindeyse sanatçı acıyla karşılaşır: dünyaya uzatılan el, ateşe dokunmuş gibi geri çekilebilir. Sanatçı haykırabilir, kekeleyebilir ya da sessizce dehşete kapılabilir.

Kafka için asıl önemli olan bu belirtiler değil, sanatın "bütün bir kişiliğin meselesi" olmasıdır. Sanat, yalnızca yetenekle ya da teknik ustalıkla yapılmaz; sanatçının varoluşunun tüm katmanlarıyla, bütün benliğiyle giriştiği bir eylemdir. Bu bütüncül adanmışlık, sanatın trajik niteliğini de açıklar: Sanatçı kendini olduğu gibi ortaya koyar ve bu yüzden sanatın bedeli çoğu zaman acıdır.

Kafka'nın bu sözleri, genç sanatçılara yönelik bir uyarı olduğu kadar bir içgörü paylaşımıdır da. Sanatın kolay bir ifade aracı olmadığını, tam tersine insanın kendiyle ve dünyayla tehlikeli bir karşılaşmayı göze almasını gerektirdiğini anlatır. Bugünün okuru için bu, sanatın süslemeden ya da eğlenceden çok daha derin ve riskli bir uğraş olduğuna dair güçlü bir hatırlatmadır.

Bu sözler, Gustav Janouch'un "Kafka ile Konuşmalar" (Gespräche mit Kafka) adlı kitabında aktarılır. Janouch'un Kafka'ya kendi yazma denemelerinden söz ettiği bir konuşma sırasında Kafka'nın sanatın doğası ve sanatçının bütün kişiliğiyle katılımı üzerine yaptığı bir değerlendirme olarak kaydedilmiştir.