“Yazılan şey, yaşantının cürufundan başka bir şey değildir.”

Kafka bu sözde yazı ile yaşantı arasındaki ilişkiye dair sarsıcı bir benzetme kurar. Cüruf, bir maden eritildiğinde geriye kalan değersiz artık, posa anlamına gelir. Kafka'ya göre yazılan metin, yaşanmış deneyimin ham gücünü ve doluluğunu birebir taşıyamaz; olsa olsa ondan geriye kalan tortu, eksik bir izdir. Bu, yazının değersiz olduğu anlamına gelmez; daha çok, yaşantının yazıya döküldüğünde özünde bir kayba uğradığını vurgular. Deneyimin kendisi, yazıya geçirilemeyecek kadar canlı, karmaşık ve doğrudandır.

Bu düşünce, Kafka'nın yazma eylemine yüklediği varoluşsal anlamla da bağlantılıdır. O, yazıyı kimi zaman bir tür kurtuluş, kimi zaman da bir yetersizlik alanı olarak görür. Eserlerindeki parçalanmışlık, bitmemişlik ve açıklanamazlık duygusu, bu tortu fikrinin izdüşümleri gibidir. Söz aynı zamanda edebiyatın ve genel olarak dilin sınırlarına da işaret eder: Dil, yaşantıyı taşırken onu kaçınılmaz olarak dönüştürür; ortaya çıkan şey, deneyimin kendisi değil, onun kalıntısıdır.

Bu söz, Gustav Janouch'un Kafka ile yaptığı sohbetleri aktardığı 'Kafka ile Sohbetler' adlı eserinde geçer. Ancak bu aktarımların tarihsel güvenilirliği tartışmalıdır.