“Ayakkabı grevi konusunu iyi bildiğini iddia etmedi; muhtemelen Senatör Douglas'ın kendisi kadar az şey biliyordu. Bu grev, Senatör'ün dediği gibi olmuştur ya da olmamıştır. Güney'e karşı savaş açmayı bırakalım mı? Biz onlara karşı hiç savaş açmadık. Açan varsa, gidip kendini assa iyi olur; Virginia'nın zahmetine değmez. Eğer inançlarınızdan vazgeçip onlar gibi köleliğe doğru derseniz, grev yapabilen beyaz işçiler yerine yakında grev yapamayan siyah işçilere sahip olursunuz; köleliğin içeri girmesine izin vermiş olursunuz.”

Lincoln burada grev hakkını kölelik karşıtlığıyla doğrudan ilişkilendirir. Özgür emeğin korunmasının, köleliğin yayılmasını engellemekle aynı mücadele olduğunu savunur. Ona göre kölelik yayıldıkça, işçinin pazarlık gücü ve özgürlüğü ortadan kalkar; emek piyasası köle emeğinin rekabeti altında ezilir. Bu yüzden köleliğe karşı durmak yalnızca ahlaki bir soyutlama değil, beyaz işçinin kendi geçim ve özgürlük çıkarının da bir gereğidir.

Ayrıca 'Güney'e savaş açmadık' ifadesi, Lincoln'ün Kuzey'in savunmacı olduğu, asıl saldırganlığın kölelik yanlılarınca yürütüldüğü yönündeki siyasi çerçevesini gösterir. Grev yapabilme yetisi ile ırk arasında kurduğu bağlantı kendi döneminin ırksal varsayımlarını yansıtsa da, asıl vurgu emeğin özgürlüğü üzerinedir: Özgür emek, ancak kölelik sınırlandırılırsa ayakta kalabilir.

Aynı Hartford konuşmasının devamında Lincoln, Douglas'ın grevi 'bölgesel savaş'a bağlama çabasına cevap verirken bu sözleri söyledi. Konuşma, 1860 başkanlık seçimleri öncesinde kölelik tartışmasının ve emek sorununun iç içe geçtiği bir dönemde yapıldı. Lincoln burada köleliğin yayılmasına karşı çıkmanın, özgür emeği ve dolayısıyla beyaz işçilerin çıkarlarını korumak anlamına geldiğini vurguluyordu.