“Açgözlülük ve ihtiyacımızdan fazlasına sahip olma, onu kendi egemenliğimiz altında tutma arzusu, bütün kötülüklerin kökü olduğundan, erken yaşta ve özenle sökülüp atılmalı; bunun karşıtı olan, başkalarına vermeye hazır olma niteliği ise yerleştirilmelidir. Bu, büyük övgü ve itibarla teşvik edilmeli ve cömertliğinden hiçbir şey kaybetmemesine sürekli özen gösterilmelidir.”

Locke bu cümlede açgözlülüğü, ihtiyaçtan fazlasını elde etme ve kontrol altında tutma arzusunu bütün kötülüklerin kaynağı olarak tanımlar ve bunun çocuklukta sökülüp atılması gereken bir duygu olduğunu savunur. Onun eğitim anlayışında ahlaki erdemler, doğuştan gelen özellikler değil; dikkatli bir eğitimle kazandırılan alışkanlıklardır.

Önemli bir nokta, Locke'un cömertliği yalnızca övmekle yetinmeyip, çocuğun cömert davrandığında fiilen zarar görmediğini deneyimlemesi gerektiğini vurgulamasıdır. Yani cömertlik, çocuğun gözünde aptallık ya da kayıp olarak kalmamalı; aksine, çevresinin takdiri ve güveni yoluyla kazançlı bir davranış olarak pekişmelidir.

Bu yaklaşım, erdemi çıkar temelli bir ödül sistemiyle mi yoksa saf ahlaki ilkeyle mi öğretmek gerektiği sorusunu gündeme getirir. Locke, çocukların soyut ahlak ilkelerini henüz kavrayamadığını düşündüğü için, eğitim aşamasında somut teşvikin gerekli olduğuna inanır.

Aynı bölümün devamında Locke, çocuklarda görülen sahiplenme ve açgözlülük eğiliminin nasıl düzeltilebileceğini tartışır. 'Some Thoughts Concerning Education'ın bu kısmı, karakter eğitiminin erken yaşta ve alışkanlık yoluyla yapılması gerektiği ilkesini somut bir örnek üzerinden gösterir.