“Oğlunun kendisine ve emirlerine saygı duymasını isteyen kişi, oğluna büyük bir saygı göstermelidir. Maxima debetur pueris reverentia [Çocuklara en büyük saygı borçludur].”

Locke burada eğitimde saygının tek yönlü bir talep olmadığını, karşılıklı bir ilişki gerektirdiğini savunur. Bir baba, oğlundan itaat ve saygı bekliyorsa, önce kendisi oğluna saygı göstermeyi öğrenmelidir. Bu, dönemin yaygın otoriter babalık anlayışına karşı dikkat çekici bir yaklaşımdır; çünkü saygı artık yalnızca statüye bağlı olarak otomatik biçimde borçlanılan bir şey değil, ilişkide inşa edilen bir değerdir.

Locke'un Juvenal'den aktardığı Latince ifade, çocuklara gösterilecek saygının en üst düzeyde olması gerektiğini vurgular. Buradaki saygı, çocuğun kaprislerine boyun eğmek anlamına gelmez; daha çok çocuğun akıl sahibi, gelişmekte olan bir birey olarak ciddiye alınmasını ifade eder. Eğitimcinin tutumu, çocuğun onuruna yakışır biçimde davranmayı içerir; küçümseme, alay ve keyfi sertlik bu saygıyı zedeler.

Bu düşünce, modern pedagojide çocuğun bir birey olarak tanınması fikrinin erken bir habercisidir. Locke, çocuğu yalnızca şekillendirilecek pasif bir varlık olarak değil, kendisine saygı duyulması gereken bir özne olarak ele alır ve böylece saygının ancak örnek davranışla öğretilebileceğini gösterir.

Bu söz, 'Some Thoughts Concerning Education' adlı eserin 71. bölümünde yer alır. Locke, ebeveyn ile çocuk arasındaki saygı ilişkisini ele alırken Romalı hiciv şairi Juvenal'in dizesine atıfta bulunur. Eserde bu örnek, babanın otoritesini nasıl meşru bir temele oturtabileceğine dair daha geniş bir tartışmanın parçasıdır.