“Onun taklit etmesini istemeyeceğin hiçbir şeyi onun önünde yapmamalısın. Sende, onda kusur sayılmasını isteyeceğin bir şey ortaya çıkacak olursa, o mutlaka senin örneğine sığınacak ve öyle bir sığınacaktır ki, ona yaklaşıp bu kusuru doğru yoldan düzeltmek kolay olmayacaktır.”

Locke bu sözde eğitimin en güçlü aracının öğüt değil, örnek olduğunu vurgular. Çocukların davranışları, sözlü talimatlardan çok çevrelerinde gördükleri modeller üzerinden şekillenir. Bir ebeveyn ya da eğitimci, kendi davranışında hoşgörülecek şeyleri çocukta kusur saydığında, çocuk bunu kolayca fark eder ve kendi hatasını savunmak için bu çelişkiyi kullanır.

"Sığınmak" fiili burada önemlidir: Çocuk, ebeveynin örneğini bir savunma kalkanı gibi kullanır. Ebeveynin kendi davranışındaki tutarsızlık, ahlaki otoriteyi zayıflatır ve düzeltme çabasını etkisiz kılar. Locke'a göre ahlaki eğitimde tutarlılık, yalnızca ilkelerde değil, bu ilkeleri hayata geçiren ebeveynin bizzat kendi davranışlarında aranmalıdır.

Bu uyarı bugün de geçerlidir. Ebeveynlerin ve öğretmenlerin söyledikleriyle yaptıkları arasındaki çelişki, gençler tarafından ikiyüzlülük olarak algılanır ve verilmek istenen ahlaki mesajın değerini düşürür. Locke, eğitimin asıl gücünün sözde değil, yaşayan örnekte yattığını hatırlatır.

Bu cümle, 'Some Thoughts Concerning Education' adlı eserin 71. bölümünden alınmıştır. Locke burada ebeveynin çocuk üzerindeki örnek oluşturma gücünü ve davranış tutarlılığının eğitimdeki rolünü tartışır. Bu bölüm, eserin genelinde süren karakter ve erdem eğitimi konusunun bir parçasıdır.