“Onu, kendinizin de yaptığını gördüğü bir şey için cezalandırırsanız, o... bunu, hiçbir haklı gerekçesi olmadan oğluna kendisinin yararlandığı özgürlüğü ve zevki yasaklayan bir babanın huysuzluğu ve keyfî buyurganlığı olarak yorumlamaya yatkın olacaktır.”

Locke bu sözüyle eğitimde tutarlılığın önemine işaret eder. Çocuklar, ebeveynlerinin söylediklerinden çok yaptıklarına dikkat eder; bir baba kendi yaptığı bir şeyi çocuğuna yasakladığında, çocuk bu yasağı ahlaki bir ilkeden değil, gücün keyfî kullanımından ibaret görür. Cezanın eğitici olabilmesi için, yasaklanan davranışın arkasında çocuğun anlayabileceği makul bir gerekçe bulunmalıdır.

Bu yaklaşım, Locke'un daha geniş felsefi görüşüyle de uyumludur: Otorite, meşruiyetini keyfî iradeden değil, akıldan ve ortak yarardan alır. Aynı ilkeyi devlet yönetimine de uygulayan Locke, ebeveyn otoritesini mutlak bir egemenlik değil, çocuğun gelişimine hizmet eden geçici bir rehberlik olarak görür. Eğitimde ikiyüzlülük, çocuğun hem otoriteye hem de ahlaki kurallara duyduğu güveni sarsar. Bugünün okuruna bu söz, rol model olmanın ve tutarlı davranmanın eğitimdeki merkezî rolünü hatırlatmaktadır.

John Locke'un 1693'te yayımlanan 'Some Thoughts Concerning Education' adlı eseri, İngiliz bir beyefendinin nasıl yetiştirilmesi gerektiğine dair, arkadaşı Edward Clarke'a yazdığı mektuplardan derlenmiştir. 71. bölümde Locke, ebeveynlerin çocuklarına yasakladıkları davranışları kendilerinin yapmasının eğitici otoriteye zarar verdiğini anlatır; bu pasaj, ceza ile örnek olma arasındaki ilişkiye dair daha geniş bir tartışmanın parçasıdır.