“Akla danışılsaydı şunu öğütlerdi: Çocukların zamanı, adam olduklarında kendilerine yararlı olabilecek şeyleri edinmekle geçirilmeli; kafaları, büyük bölümünü hayatları boyunca bir daha asla düşünmedikleri (düşünmeye ihtiyaç duymadıkları kesindir) bir yığın süprüntü ile doldurulmamalıdır; zihinlerinde kalan kadarı ise onları yalnızca daha kötü hâle getirir.”

Locke burada dönemin egemen eğitim anlayışına yönelik sert bir eleştiri yapar. Ona göre eğitim, çocuğun kafasını ileride hiçbir işe yaramayacak bilgilerle doldurmak değil, yetişkinlik hayatında pratik olarak kullanabileceği beceri ve bilgileri kazandırmaktır. 'Süprüntü' olarak nitelediği şey, çoğunlukla Latince dilbilgisi, skolastik mantık ve ezbere dayalı klasik metin çalışmaları gibi dönemin standart müfredatıdır. Ona göre bu tür bir eğitim yalnızca zaman kaybı değil, aynı zamanda zararlıdır; çünkü çocuğun zihninde gereksiz yere yer kaplar ve düşünme biçimini bozar.

'Faydalı bilgi' ilkesi, Locke'un eğitim felsefesinin merkezinde yer alır. Bilgi, kendi başına bir süs değil, hayatı daha iyi yaşamak için bir araçtır. Bu yaklaşım, onun genel felsefesindeki pragmatik ve deneyci eğilimle de bütünleşir: İnsan zihni doğuştan boştur ve onu dolduran şeylerin kalitesi, kişinin hayattaki başarısını belirler. Bugün için bu söz, müfredatın içeriğini sürekli sorgulamak gerektiğini hatırlatır; okulda öğretilenlerin ne kadarının gerçekten yaşamda bir karşılığı olduğu sorusu hâlâ geçerliliğini korur.

Bu pasaj, Locke'un Some Thoughts Concerning Education adlı eserinde, dönemin geleneksel klasik eğitimine karşı geliştirdiği kapsamlı eleştirinin bir parçasıdır. 17. yüzyıl İngiltere'sinde soylu çocukların eğitimi büyük ölçüde Latince ve Yunanca metinlerin ezberlenmesine dayanıyordu. Locke, bu yöntemi hem zaman kaybı hem de zihni yanlış biçimlendiren bir pratik olarak görür; çocukların eğitiminin, onları gerçek hayata ve toplumsal sorumluluklara hazırlayacak biçimde yeniden düzenlenmesini savunur.