“Babaların koruduğu mesafe ve çekingenlik, oğullarını çoğu zaman, yüz azardan ya da paylamadan daha çok yarar sağlayacak o sığınaktan yoksun bırakır.”

Locke bu sözünde, baba ile oğul arasındaki duygusal mesafenin eğitim ve karakter gelişimi üzerindeki olumsuz etkisini vurgular. Ona göre bir babanın otoritesini yalnızca azarlama ve paylama yoluyla kurmaya çalışması, çocuğun asıl ihtiyaç duyduğu güvenli sığınağı ortadan kaldırır. Bu sığınak, çocuğun korkmadan danışabileceği, hata yaptığında sığınacağı ve kendini güvende hissedeceği bir ilişkidir.

Locke'un eğitim felsefesinde ceza ve ödül tek başına yeterli araçlar değildir; çocuğun zihninde sevgi, saygı ve güven duygularının birlikte inşa edilmesi gerekir. Çocuk, babasını yalnızca cezalandıran bir otorite olarak görürse, ondan saklanmayı öğrenir; oysa babasını güvenilir bir dost olarak gördüğünde, hatalarını açıkça paylaşabilir ve rehberliğini gerçek anlamda kabul eder.

Bu ifade, günümüz ebeveynlik tartışmalarında da sıkça karşımıza çıkan bir gerilime işaret eder: disiplin ile yakınlık arasındaki denge. Locke'un önerisi, disiplinin soğukluk anlamına gelmemesi, aksine güvene dayalı bir yakınlığın disiplini daha etkili kılacağıdır. Böylece çocuk, yüz azar işitmektense bir sığınağa sahip olmanın verdiği güvenle daha sağlıklı büyür.

Locke bu düşüncesini 1693'te yayımlanan 'Some Thoughts Concerning Education' (Eğitim Üzerine Bazı Düşünceler) adlı eserinde dile getirmiştir. Eser, Locke'un arkadaşı Edward Clarke'a, oğlunun eğitimi konusunda yazdığı mektupların derlenmesinden oluşur. Dönemin İngiltere'sinde çocuk yetiştirmede sert disiplin yaygındı; Locke ise bu yaklaşıma karşı, akıl ve deneyime dayalı, çocuğun doğasını anlamayı amaçlayan daha yumuşak bir eğitim modeli öneriyordu. 96. bölümde baba-oğul ilişkisini ele alır ve babanın mesafeli duruşunun çocuğu otoriteye itaat ettirse bile güven duygusunu zedelediğini savunur.